http://sofiapotari.blogspot.gr/

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Isabella Di Morra (1520-1546)


Isabella Di Morra (1520-1546)
Γράφω, θρηνώντας για τʼ άγουρα χρόνια μου
και για της άσπλαχνης Τύχης τις άγριες επιθέσεις
εγώ που σʼ έναν τόπο τόσο φρικτό κι επώδυνο
δίχως κανείς να μʼ επαινεί ξοδεύω τη ζωή μου 

Κι αν είχα λίκνο ταπεινό, ζητώ έναν άξιο τάφο
κρατώντας τα εφόδια των λατρεμένων μου Μουσών
με την ελπίδα πως θα βρω και πάλι κάποιο έλεος
κι ας μη το θέλει η τυφλή πικρή Θεά που βασανίζει 

Κι αν οι θεότητες οι άγιες θέλουν να με συντρέξουν
σʼ ακρογιαλιές τερπνότερες θα αξιωθώ να ζω
αν όχι με το σώμα μου, όμως με ελεύθερη ψυχή 

Αυτή τη σάρκα, που τώρα με τυλίγει
ίσως στον κόσμο να βρεθεί κάποιος μεγάλος βασιλιάς
απρόσιτη να τη φυλάξει σε παγωμένο μάρμαρο


 Ακολουθεί την παράδοση του Πετραρχισμού της Αναγέννησης, αλλά επηρεάζεται και από τον Δάντη καθώς και από τους κλασικούς συγγραφείς. Έζησε εις την περιοχή Favale, σχεδόν έγκλειστη εις το κάστρο της οικογένειάς της. Δολοφονήθηκε από τα αδέλφια της, όταν αποκαλύφθηκε η μυστική αλληλογραφία της με τον Βαρόνο Diego Sandoval de Castro.Tο έργο της αποτελείται από 13 ποιήματα.
 "...Παρόλο που πολλά σημεία στη βιογραφία της Isabella είναι σκοτεινά, όμως λόγω του ιδιαιτέρως προσωπικού χαρακτήρα που έχει η ποίησή της, μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες για γεγονότα αλλά και για την απήχηση που αυτά είχαν στον ψυχισμό της ποιήτριας.
Η ζωή της κινείται ανάμεσα σε δύο αντίθετους πόλους: από τη μια πλευρά η απομόνωση και ο πόνος και από την άλλη η ελπίδα και η πίστη της στην ποιητική της ικανότητα. Δύο μούσες κυριεύουν την ποίησή της: η κακόβουλη τύχη και ο ποταμός Sinni, τον οποίο συχνά ονομάζει με το κλασικό του όνομα, Σίριος (Siri). Ο ποταμός γίνεται ο μόνος τον οποίο μπορεί να εμπιστευθεί, ιδιαιτέρως από τη στιγμή που η οικογένειά της παύει να την κατανοεί, ως γυναίκα και ως ποιήτρια. Στον ποταμό εμπιστεύεται την ελπίδα της για απόδραση (τέταρτο σονέτο), την προαίσθηση του θανάτου της και την αθανασία της μέσα από τη διατήρηση του ονόματός της στα κύματα (όγδοο σονέτο). [...]
Παρά τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών στις οποίες ζει η Isabella, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια αναγεννησιακή γυναίκα και διανοούμενη, όχι μόνο λόγω των κλασικών και πετραρχικών αναφορών που υπάρχουν στο έργο της, αλλά κυρίως λόγω της πίστης της στην αθανασία της τέχνης και του δημιουργού μέσω αυτής. Μέσα από τη μοναξιά, την απελπισία, τις αντιξοότητες, η ποίηση είναι η μόνη βεβαιότητα, εκείνη που δικαιώνει τον δημιουργό και του προσφέρει την αιωνιότητα. Σαν γνήσια αναγεννησιακή ποιήτρια περνά με ευκολία από τα θρησκευτικά θέματα στους παγανιστικούς κλασικούς μύθους, από τον κόσμο των αισθήσεων, του σώματος και των αισθημάτων στον υπερβατικό, ουράνιο κόσμο, τον μυστικισμό και τον ασκητισμό, από τα προσωπικά βιώματα και τις συγκυρίες στη συνολική θεώρηση της ζωής και των εναλλαγών της"

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου "Μέσα από δρόμους έρημους", σε εισαγωγή και μετάφρασι Άννας Γρίβα και επίμετρο Νίκου Δενδρινού, εκδόσεις ΚΟΥΚΟΥΤΣΙ, 2014, ISBN139786188006973
"Η μετάφραση που έκανε η ποιήτρια Αννα Γρίβα, που μας έδωσε και έναν πλήρη και βαθύ πρόλογο, έδωσε προτεραιότητα στη μουσική των ελληνικών, διατήρησε το μέτρο στον βαθμό του δυνατού και διέσωσε την εσωτερική αρχιτεκτονική του σονέτου και της ωδής, της φόρμας που αποτελεί τη βάση της ποίησης της Isabella Di Morra.
Η περίπτωση αυτής της Ιταλίδας κόρης, που δολοφονήθηκε από τα ίδια της τα αδέλφια, έγκλειστη και απομονωμένη σε πύργο, όταν βρέθηκε η ερωτική αλληλογραφία της με τον Don Diego (ο οποίος επίσης φονεύεται), γίνεται ένα σύμβολο, ένα μενταγιόν μετάνοιας και τιμής. Ο Μάρκος Ν. Δενδρινός μας δίνει ένα εξαιρετικό επίμετρο, υψηλού διανοητικού και αισθητικού επιπέδου, μια μικρή πραγματεία για τις γυναίκες διανοούμενες της Αναγέννησης, ένα κείμενο που δικαιώνει την αποστολή ενός εκδοτικού εγχειρήματος όπως αυτό.
Η Isabella Di Morra στην ποίησή της εκφράζει την ελπίδα να διασωθεί το ίχνος της πέρα από τον φυσικό της θάνατο. Απευθύνεται συχνά στον πατέρα της, που τον αγαπά, εξόριστος ο ίδιος στη Γαλλία, ως απόηχος και αυτή η εξορία της γαλλοϊσπανικής έριδας πάνω από το σώμα της Νότιας Ιταλίας. Η Isabella, με μια βαθιά φιλοσοφική, θρησκευτική θεώρηση, στο μεταίχμιο της παγανιστικής ενόρασης και της κατανυκτικής αναδίπλωσης, απευθύνεται τόσο στην Τύχη (με όλη της τη συμβολική φόρτιση) όσο και στον ποταμό Σίριο που διασχίζει την ιδιαίτερη πατρίδα της. Οι επικλήσεις της είναι βουβές προσευχές αλλά και τολμηρές επιταγές γεμάτες δύναμη και πίστη. Η περίπτωση της Isabella, ως μιας γυναίκας του ιταλικού Νότου στις αρχές του 16ου αιώνα, γίνεται σύμβολο της σκληρής μετάβασης των απομονωμένων περιοχών της Ιταλίας σε έναν νέο τρόπο κατανόησης του κόσμου. Αυτό το πέρασμα, γεμάτο ρήγματα, τριγμούς και χαράδρες, είχε πολλά θύματα, καθώς η παλιά φεουδαρχία διατηρούσε ρίζες και το νέο φως δεν έριχνε μακρές σκιές. Η Isabella Di Morra μένει ως ηρωίδα ενός κόσμου σε έκλειψη"
Από την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου