http://sofiapotari.blogspot.gr/

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Άνθρωπος – Σοφία Πόταρη



Άνθρωπος – Σοφία Πόταρη






Πιο άθλιος κι απ’ του πτώματος τον άθλιο σκώληκα

στου εμετού μου σέρνομαι το γλιτσερό σκουτί

σιχαμερό ερπετό που έναν γνωρίζει κώδικα

να γλυκογλείφει λαίμαργα εκεί π’ αποπατεί

μα της πανάθλιας μοίρας μου το τέλος δε γνωρίζω

κι έτσι άφοβα κι ανέντιμα το είναι μου ορίζω



κάτω από ήλιο γελαστό φονιά γεννήθηκα

ψεύτη πιο ύπουλο κι από του σκότους την ντροπή

της σάρκας και του νου το αίσχος δε φοβήθηκα

Δευτέρα Σάββατο οι μέρες μου, δεν ξέρω Κυριακή

μα της σιχαμερής μου μοίρας το σπαθί δεν το γνωρίζω

κι ηδονικά κι αγέρωχα την ομορφιά τσακίζω



το χέρι τούτο έργο καλό κι ωραίο δεν τέλεψε

της καλοσύνης την πνοή δεν άφησε ν΄ αχνίζει

ματιού πανούργου συνεργός π’ αμέσως ξεθεμέλιωσε

ό,τι ο τρισάθλιος νους νογάει πως δεν τ’ αξίζει

μα το ουρλιαχτό μοίρας πανάρχαιας δεν γροικώ

κι έτσι ωμά κι αλύπητα στο είναι μου ξεσπώ



ο ήλιος βγαίνει, μαύρα ρόδα φτερουγίζουνε

μέσα στου νου και στης ψυχής τον καταχθόνιο κήπο

θάλασσες  γαλανές μαυρίζουν και νεκροστολίζουνε

κι εγώ τ’ Άδη ανοίγω το χορό στου κυνισμού το χτύπο  

μα  άγνωστής μου μοίρας το σκοπό δεν ψηλαφώ

γι αυτό κι αναίσθητος στο αίμα κολυμπώ



τρελλής οδύνης γητευτής τον δαίμονα ικετεύω

δόντι θεριό πιο πρόστυχα στη φλέβα για να μπήξει

πόνο δεν νιώθω, λύπη πανήδονη σκληρή γυρεύω

σε μιας αρχέγονης πληγής το σουβλερό τ’ αγκίστρι

μα τη ρομφαία ανήλεης μοίρας αψηφώ

και τη ζωή με τέχνη φτύνω και τσαλαπατώ





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου