Φαντάζει εύκολο ν’ ανάψεις την
φωτιά
Το τζάκι, κρύο και γυμνό σε περιμένει
κι εσύ τα ξύλα του πετάς με
ξανοστιά
η φλόγα όμως μες στην βιάση αρρωσταίνει
Με χάρη σκύψε να λοφιάσεις αγκαθιά
με πάθος εραστή τα ξύλα να
πυργώσεις
και φύσα! Πύρρωσε της πέτρας την
καρδιά
Φωτιά ποθείς; την σπίθα πρέπει να
θυμώσεις!
Όμως ετούτα δεν σου είναι φυσικά
αφού ανδρώθηκες στης πόλης την
χαβούζα
Έτσι λοιπόν αντί για όντα
εκρηκτικά
η πόλη ξεγεννά σκυλιά που στέκουν
σούζα.
Ανασκουμπώσου, το λοιπόν, κι
άναψε εντός σου
την φλόγα που ‘σαι συ κι ο άλλος εαυτός σου
