Μάθε ν' ανάβεις την φωτιά - Σοφία Πόταρη

 

Φαντάζει εύκολο ν’ ανάψεις την φωτιά

Το τζάκι,  κρύο και γυμνό σε περιμένει

κι εσύ τα ξύλα του πετάς με ξανοστιά

η φλόγα όμως  μες στην βιάση αρρωσταίνει

 

Με χάρη σκύψε να λοφιάσεις αγκαθιά

με πάθος εραστή τα ξύλα να πυργώσεις

και φύσα! Πύρρωσε της πέτρας την καρδιά

Φωτιά ποθείς; την σπίθα πρέπει να θυμώσεις!

 

Ετούτα όμως δεν σου είναι φυσικά

αφού ανδρώθηκες στης πόλης την χαβούζα

Έτσι λοιπόν αντί για όντα εκρηκτικά

η πόλη ξεγεννά σκυλιά που στέκουν σούζα.

 

Ανασκουμπώσου, να χαρείς, κι άναψε εντός σου

την φλόγα που ‘σαι συ κι  ο άλλος εαυτός σου

Ο κήπος της αγάπης - Σοφία Πόταρη

 

Στου ολάνθιστού μου κήπου την σιωπή, μέσα εκεί

που πορφυρές τριανταφυλλιές θρασομανούν

η αγάπη μου το θέλει για να ζει

στην αγκαλιά μου την ζεστή αφημένη να ‘ναι κι απαλή

εύθραυστη είν’ η αγάπη μου η μικρή και όμορφη σαν το κλαδί

που τα πουλιά καλεί να κελαηδούν

Και είναι όμορφη πολύ η αγάπη μου η μικρή

λάμπει στου κήπου μου τις σκιερές γωνιές

και τα εκστατικά της μάτια σαν φιλώ

ζαλίζομαι, θροϊζω κι απ’ τα φύλλα πιο πολύ

ευλαβικά την αγαπώ κι αθόρυβα και την κρατώ σαν το παιδί

που γελαστές ζητάει αγκαλιές

Κι έχει το σώμα μοσχοβόλο η αγάπη μου η μικρή

κι έχει νερένια μάτια, χείλη από κρασί

την γη αγκαλιάζουν τα μαλλιά της τρυφερά

και πάνω της με δένουνε γερά σκοινιά

και δυο φεγγάρια λαμπερά τα στήθια της εκρήγνυνται  

κι η λάβα τους ποτάμι βυσσινί

 

Έτσι υπάρχουμε εγώ κι αυτή, η μικρή μου αγάπη η τρυφερή

σε κήπου μέσα ολάνθιστου το κάλλος

λόγια στο στόμα μου ακουμπά πηγμένο μέλι και φωτιά

χυμένα από του ήλιου την στοργή

 

Έτσι υπάρχουμε εγώ κι αυτή, κι άλλο δεν θέλουμε πάνω στην γη

απ’ το δικό μας το ωραίο θάμπος

Νυχτερινό, Σοφία Πόταρη

Τα βράδια με ολόγιομο φεγγάρι περπατώ

γλιστρώ πανσέληνη σε ξεχασμένους δρόμους

κυλάει στο ρέμα το νεράκι αχνιστό

στα πόδια γλείφονται οι ρίζες απ’ τους φλόμους

σιωπή απαγκιάζει όπου ’ναι βολετό

 

στα κρύα φύλλα, στις φωλιές, στις τρύπες των φιδιών

η νυχτερίδα αιωρείται στο σκοτάδι

τα δένδρα πλέουνε στους κόσμους των σκιών

και πέπλο μαλακό στους ώμους μου, σαν χάδι

γλιστράει το γέλιο των κρυμμένων μυστικών.

 

Τα βράδια, μοναχή μου, έναν άγνωστο καλώ

που άνεμος φιδογυρνάει στις αλόες.

Στα χείλη μου ένα ξόρκι πιο παλιό λαλώ

κι από τ’ ανθρώπου τις ημέρες τις αθώες.

Μαγεύω μάγισσες τα βράδια, προσκαλώ

 

μακριά πολύ, μέσα στης νύχτας την θανή

απ’ τις σκιές μία σκιά να ξεκορμίσει,

λαχτάρα λαμπυρίζει το κρυφό θρονί

και το χρυσό κροντήρι έχει αίμα ξεχειλίσει.

 

Μακριά πολύ, η νύχτα με γεννάει αυγινή.

Σαρκοχώραφα, Θεσσαλονίκη 2024

ιδιωτική έκδοση

Η καταστροφή της Παλιόχωρας Κυθήρων - Σοφία Πόταρη

 

Στο κάστρο πάνω, σ’ άκρια ερμιά

στ’ άνεμου μέσα τ’ άγριο σημάδι

μπήγω στο στήθος κρύα καρφιά

γίνομαι τείχους κούφιο ρημάδι.

 

Χώρα σβησμένη, μ’ όψη καμιά

όλοι κοιμούνται, οι σκοτωμένοι.

Ξέρα και πέτρα κι η αγκαθιά

πίνει φαρμάκι και περιμένει.

 

Σκέλεθρα σπίτια, μαύρη ορφανιά

άδεια ‘πό γέλια κι από ανθρώπους.

Άχνα καμιά. Πού είν’ τα παιδιά;

Ω, πώς πονάω σ’ έρημους τόπους!

 

Γύρω οι βράχοι κι η Λαγκαδιά,

τη λέν Κακιά, κι ούτε κλαδάκι.

Λείψανα μνήμης μ’ άγρια κραξιά

τώρα ζυγιάζει ένα γεράκι.

 

Ξάφνου ένας ήχος, ναι, μια φωνή!

Τί νάναι Θέ μου; Κάλεσμα, κλάμα;

Κάτι σπαράζει! Και ποιόν θρηνεί;

Τρέμει η καρδιά, θέλει το θάμα!

 

Ωχ κι είναι τρόμος μπλάβου παιδιού

και ικεσία κόρης παρθένας.

Καύκαλο άσπρο λεβεντονιού

γέρου σφαγμένου κρύος αυχένας.

 

Ωχ κι είναι αίμα σε στήθους ξέρα

χέρι στοιχειώνει πικραγκαθιά.

Ωχ κι  ολολύζουνε πέρα ως πέρα

ωχ οι σφαγμένοι απ’ την Τουρκιά.

Σαρκοχώραφα

 

                                                         Σαρκοχώραφα

                              Ιδιωτική έκδοση, Θεσσαλονίκη 2024

                                                                

Το νέο μου βιβλίο με τίτλο Σαρκοχώραφα, εμπεριέχει 43 ερωτικά ποιήματα, που γράφτηκαν τα τελευταία 7 χρόνια. Με κέντρο το σώμα, ως αγωγό και πεδίο της ηδονής και του έρωτα, σκιαγραφείται η επανασύνδεση του ανθρώπου με την αθωότητα, την ιερότητα της φύσεως και των πλασμάτων αυτής. «Ο έρωτας» ως «μειδίαμα του Ιδεώδους προς το υπάρχον!»

Το βιβλίο είναι ιδιωτική έκδοση.

    

                                                                   

Κριτική προσέγγιση του βιβλίου μου Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι από τον ποιητή Γιώργο Δελιόπουλο στο Fractal

Πένθιμοι αναστοχασμοί  

https://www.fractalart.gr/asfodeloi-kai-kyparissoi/

Του φθινοπώρου οι καρδιές, Σοφία Πόταρη

 

Του φθινoπώρου οι αχνοβαμμένες πινελιές

πόσο πολύ ταιριάζουν στις μοναχικές καρδιές!

Πανσέδες μπλάβοι, χαμολούλουδα, κλωνιά

τρεμοφεγγίζουν, λύχνων σκέλεθρα με φως λειψό

της ζήσης τους ξεφτίζει, πέφτει η αρματωσιά

φριχτά τσακίζονται σε θύελλας διάβα σκληρό.

Να ικετέψουν προσπαθούν, μ’ αδίκως τα φτωχά

ο θεριστής, ακράτηγος, με τ’ άρμα του περνά.

 

Σβησμένα σωθικά τα πέταλα, αιμορραγούν

ναυάγια σε βυθό βουβό και πώς ν’ αναληφθούν!

Παράπονο του κρίνου γνέθουν τα μαλλιά

η φρέζα πλέει ξέφυλλη μες στην ανεμοζάλη

αγνώριστη σπαράζει του υακίνθου η ομορφιά

κι η ντάλια, μάταια, παράστημα προβάλλει.

Τα βρύα θεριεύουνε κι ευθύς τα καταπίνουν

και μούσκλια λαίμαργα κάθε ζωούλα σβήνουν.

 

Του φθινοπώρου τ’ άνθη αχ! μοναχικές καρδιές

εξόριστες υπάρχουν σ’ ερημιάς τις εσχατιές.

Θανάτου στόμα τα φιλεί μα προσδοκούν

στου ήλιου την ζεστή αγκαλιά για ν’ απαγκιάσουν.

Το νιώθουνε, πως γι’ άλλη μια φορά θα προδοθούν

και πώς το λαχταρούνε τρυφερά να τ’ αγκαλιάσουν!

Μα ξέρουνε, πουλιά ’πό σκάγια λαβωμένα

νεκρά στο χώμα θ’ απλωθούν και σπαραγμένα.

 

Αχ πώς θυμίζουν οι καρδιές του φθινοπώρου τ’ άνθη!

Βασίλισσες λαμπρές μες στις δανδέλες, στις τιμές

ξεκορμισμένες τώρα και νεκρές σ’ άνιση μάχη

σαν σβήνει η αγάπη που με ήλιο θρέφει τις ψυχές.

 

 

 

Θα φύγουμε αγκαλιά - Σοφία Πόταρη

Όταν μας λυπηθούνε κάποτε οι Θεοί

και αγκιστρώσουμε κλωστούλα και βελόνα

λιβάνι σε Ιερό η δική σου η μορφή

μύρο η ψυχή μου σε μυστήριον αρρεβώνα.

 

Ζούμε μονάχα για να λιώσουμε αγκαλιά

κρατιόμαστε, σαν ο πνιγμένος την ανάσα.

Κι όταν το χώμα θα μας καταπιεί γουλιά

θα κλείσει η αγάπη μας παντοτινή μας κάσα.

Πένθος Εραστών.

Μνημειακό νεκροταφείο στο Μιλάνο, Ιταλία.

Οι γίδες μας - Σοφία Πόταρη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μικρούλα ήμουν κάποτε, μικρού χωριού παιδάκι,

η μάνα μου χαράματα μ’ έστελνε στο σχολείο

μα πριν την σάκα ζαλωθώ και πάρω το δρομάκι,

κατέβαινα στις γίδες μας για να τους πω αντίο. 

Βγενίτσα μου ευγενική κι Αρχόντω αγαπημένη,

Χιονάτη μου κοντότριχη, Κανέλα κερατούσα

μακάρι να μ’ αφήνανε μαζί σας ξαπλωμένη

τα γράμματα να μάθαινα, με σας να μελετούσα.

 

Η μάνα μ’ έβιαζε, νωρίς να φύγω, μην αργήσω,

τις γίδες μας τις μάλωνε που με καθυστερούσαν

και τώρα σαν τα θυμηθώ το κλάμα θ’ αρχινίσω,

τις γίδες μας αγάπαγα κι εκείνες  μ’ αγαπούσαν.

 

Φωνή δεν είχαν να το πουν, το λέγαν με τα μάτια

τα χέρια μου σαν έγλειφαν,  καλοαλατισμένα

με δάκρυα παιδιάστικα. Με την καρδιά κομμάτια

ξεμάκραινα, ξεμάκραιναν σε χρόνια περασμένα...

 

 

Ο μύλος

 

Έστεκε μύλος μια φορά ‘πο πέτρα βουβαμένη

κι έφεγγε άστρο σκοτεινό σε ρεματιά κρυμμένη.

Κρατιόντανε σπαθί παλιό σ’ ανήμπορου το χέρι

με το ποτάμι μάλωνε που γυάλιζε την φτέρη.

Πηγαίναν νιες και χαίρονταν, φεύγανε γριες και κλαίγαν

κι οι δόλιοι οι λεβεντονιοί φαρμακωμένοι λέγαν:

“Μύλε και πού είν’ τ’ αλεύρια σου και πού είν’ ο μυλωνάς σου

πού είναι κι η καλοκυρά που ζεύει τα φτερά σου;”

“Τ’ αλεύρια μου σκορπίσανε όπως σκορπάν τα νιάτα

και τα φτερά μου τρύψαλα σαν κόκκαλα στην στράτα.

Ο μυλωνάς παντρεύτηκε, η νύχτα τον κατέχει

και της κυράς τον άσπρο ανθό, μαύρο σκουλήκι αλέθει”

Το χωλό γατάκι - Σοφία Πόταρη

 

Στ’ ασβεστωμένο της αυλής λιθόστρωτο

η ψιψίνα μας βυζαίνει τα μωρά της.

Πώς παλεύουνε την ρόγα για να πιάσουνε

στοματάκια, που ροδίζουν στην χαρά της!

 

Κι ωχ το ένα της, λειψό και κακοσούλουπο,

το πατάνε τ’ άλλα και τ’ απομερίζουν

κι  όλο πείσμα εκείνο χαμοσούρνεται

σιταράκι, που στ’ αλώνι τ’ αλωνίζουν.

 

Γρηγοράδα  και σβελτάδα δεν αξιώθηκε

ποδαράκια δυο μονάχα, ν’ αγωνιέται.

Μα το γάλα πια στο στήθος αποσώθηκε

και η μάνα ησυχασμένη αποτραβιέται.

 

Δυστυχιά του! Νηστικό  και πάλι έμεινε

κι ώχ οι  ώρες και οι μέρες που περνούνε

μοναχά τα δυο του μάτια μεγαλώνουνε.

Μόνο μάτια, ώσπου  κι αυτά ν’ αποσωθούνε.

 

Αποκεκαλυμμένοι Άγγελοι - Σοφία Πόταρη

 

Ευτυχισμένοι που της καθημερινότητας εχάσανε τον δρόμο

που περπατάνε μοναχοί, κουβάρι φλόγινο, στις μύτες των πελμάτων

oι μεθυσμένοι χορευτές, στης ομορφάδας που ακροβατούν τον ώμο

πνιγμένοι ολόκαρδα κι ολόσωμα σε λίμνες μέσα μυθικών θαυμάτων.

Μακάριοι οι πτωχοί τω δόγματι, ότι αυτοί ακεραιώνονται

κι οι πλούσιοι τω κρίματι, που μεταμορφωμένοι αθωώνονται.

 

Ευτυχισμένοι εκείνοι που άπονα ξερίζωσαν του πόνου την αγριάδα

σκαριά, που πλέουν δίχως ίστια και πυξίδα, πλώρη όρτσα στην ρουφήχτρα

oι ωραίοι τρελλοί, που αθώα καίγονται μες στην αγίνωτη λιακάδα

και, σαλιγκάρια, σκάβουν δροσερές στοές σ’ ερήμου αναμμένη πήχτρα.

Μακάριος ο πλανήτης που σ’ Ατλάντων τέτοιων πλάτες αιωρείται

νυν και αεί η αγάπη τους για μήτρα την καρδιά μας θα αιτείται.

Το παλιό σπίτι στο Νιχώρι – Σοφία Πόταρη

 

Κρεμόταν σύγνεφο βαρύ στην λαιμουδιά της μέρας

κι ο δρόμος έξω απ’ το χωριό σαν φίδι κατεβαίνει…

Φωνή καμιά, παντού ερμιά και σούρσιμο γουστέρας

μονάχα ετραμπάλιζε στην πέτρα, που αφημένη

την μοναξιά και την σιωπή βύζαινε της φοβέρας.

 

Ερμιά. Το σπίτι μοναχό και μισογκρέμιο στέκει

σαν σώμα δίχως πρόσωπο, σαν ζο μισοσφαγμένο

χάσκει ανοιχτό, δεντρί θεριό, που μαύρο αστροπελέκι

το ρήμαξε και το ’ριξε στο χώμα λιανισμένο,

σπίτι που βόλια τις χαρές κροτούσε σαν ντουφέκι.

 

Σκύψαμε και τα χέρια μας χαϊδέψαν το χορτάρι

εκεί που στρώμα κάποτε ανάπαυε ένα σώμα.

Λεχούδι να ’ταν τρυφερό; γερόντου το κουφάρι

ή σώμα έρωτα ζεστό, που ψίθυρος σε στόμα

αγέρα, γλύκαινε κρυφά το κάθε μας αχνάρι;

 

To χέρι σου τρεμούλιασε σαν άγγιξε την πέτρα

μεσοτοιχιάς, που σκέλεθρο αποτρόπαιο ξεμένει

ένα καρφί, καρφί λιανό, στου χρόνου την φαρέτρα

τράβηξες, και πετάρισε ψυχούλα καρφωμένη

από σταυρό, που μάρτυρα την κράταγε κι εμέτρα

 

φωνές, κουβέντες, κλάματα κι ανθρώπους σαν φεγγάρια,

ψυχορραγήματα, γκαστριές, γάμους και πανηγύρια,

τα πετεινάρια που ’σφαζαν στης πλάκας τα λιθάρια,

ποτήρια που υψώνονταν μες στα χρυσά λιοπύρια –

καρφί, μπηγμένο μαχαιριά στου χρόνου τα σφαχτάρια.

Δημοσιευμένο στο βιβλίο του Δημήτρη Ε. Σολδάτου Ποιητής και Μαραθωνοδρόμος, Λευκάδα 2018

 

Κριτική προσέγγισι του βιβλίου μου Θελκτήρια έρωτος από την ποιήτρια και κριτικό λογοτεχνίας Χρύσα Νικολάκη στο MAXMAG

https://www.maxmag.gr/book/thelktiria-erotos-mia-syllogi-erotikon-poiimaton-tis-sofias-potari/?fbclid=IwAR03QdcvUiKIXLZjzIlODmRQ-hFREPmDhTF-trVB0q7EdxRH-KWKmcsXoVU

 

 

 

Κριτική προσέγγισι του βιβλίου μου Θελκτήρια έρωτος από τον ποιητή και φιλόλογο Θάνο Γιαννούδη στην ΕΦΣΥΝ.

https://www.efsyn.gr/nisides/275287_i-ananeomeni-kai-proklitiki-paradosi

 

 

Στης μαρέγκας τον αφρό – Σοφία Πόταρη

 

Πώς στης μαρέγκας τον αφρό σαρίδι άμα κορφιάσει

μοιάζει να είναι βασιλιάς , καλά πού ΄χει θρονιάσει;

Έτσι κι οι μαύροι ποιητές, χτυπιούνται για μια θέσι

και στου χυλού τον αχταρμά, ξύλο πολύ θα πέσει.

 

Κι όπως στο μπλέντερ δέρνουνται τ’ ασπράδια να φουσκώσουν,

γρονθοκοπιούνται οι δύστυχοι, τ’ απαύγασμα να δώσουν

της τέχνης τους, που τους μηνάει, αν θέλουν να κορφιάσουν

να τρέξουν και να τσακιστούν καρέκλα για να πιάσουν.

 

Σαν σπάνια λαγωνικά μυρίζουνται τα φώτα

τις κάμερες , περιοδικά, εταιριών τα χνώτα,

σεμιναρίων  εύσημα,  διαγωνισμών βραβεία

μ’ αντί για τέχνης γέννησι, γιορτάζουν την κηδεία.

 

Δήθεν σ’ υπόγεια ξενυχτούν και σ’ αγκαθιές πλαγιάζουν,

σφίγγουνε κάμες να κοπούν, στην θλίψι όλο βουλιάζουν.

Ξεδιάντροπα όμως στήνονται σε λάμψι προβολέων

 κι εκδίδεται η ποίησι σε χέρια διαφθορέων.

 

Ω των αιώνων εκλεκτοί που ακάματοι εφορμάτε!

Εκεί ψηλά στην κορυφή, που φούσκες ξεπετάτε,

συμποτικό κι εταιρικό θα σκάσετε καρπούζι.

Και το μαχαίρι του κριτή, οϊμέ, πολύ θα τσούζει!

Μούρο λαχταρισμένο - Σοφία Πόταρη

 

 

 

 

 

 

 

Βοτάνια μάζεψα άγρια με πέταλα πλοκάμια,

με φύλλα δροσοστάλαχτα, με ήλιο ερωτευμένα,

με μάτια π’ αγκιστρώνανε, με στόματα θαλάμια,

στο σώμα σου το τρυφερό για να πλεχτούν ένα - ένα.

 

Το φως σου με περίχυσε και δεν μπορώ να σβήσω

κι αν σβήσω κι αν νεκροχαθώ, σ’ εσένα θα γυρίσω.

 

Έκοψα φτέρη μυστική και σκίνου βλασταράκια,

να μπουν στο μαξιλάρι σου για να σε νανουρίζουν,

δάσους γλυκόπνοη δροσιά και σπήλιου τα λογάκια,

κισσού ριζούλες έπιασα για να σε γαργαλίζουν.

 

Γιατί είσαι μέλι των γκρεμών κινδυνοτρυγημένο

και στων χειλιών σου την σχισμή το θέλω να πεθαίνω.

 

Τα πότισα τραγάκανθου μυρόβλητο ρετσίνι,

τα φίλησα, τα μέρωσα, τους είπα τ’ όνομά σου,

τους είπα για το σώμα σου, κρύα του Βάκχου κρήνη,

που με δροσίζει και με καίει στο θείο ξόδεμά σου.

 

Αχ, χείλη μου, χειλάκια μου, κοκκινοστοματάκι,

αχ, πιείτε με, μασήστε με, σάρκα και κοκκαλάκι.

 

Μαράθηκαν και λειώσανε στου κάλλους σου το λάμπος

και χύθηκαν στα χέρια μου να πέσουν να πεθάνουν,

την φλέβα θέλαν του λαιμού και του ποδιού το θάμπος,

θέλανε και τα χείλη σου να πιούνε, να γλυκάνουν.

 

Κολλιέδες τα ‘πλεξα άπληστους για του λαιμού το χιόνι,

στολίδια να γυαλίσουνε στ’ αστράγαλου τ’ αμόνι.

 

Κι έτσι όπως ξέφρενη, τρελλή ροβόλαγα τον λόφο

κι άνοιγα χέρια και καρδιά στο αίμα του κορμιού σου,

σ’ είδα μπροστά μου γελαστόν μ’ αηδόνια μες στον κόρφο

και η καρδιά μου βρόντηξε στο χάδι του φιλιού σου.

 

Πανέμορφος ο αγριανθός και πώς μοσχοβολάει!

Mα στης παλάμης σου το φως, το φως του λησμονάει.

 

Σβήσανε τ’ άνθη, μάδησαν, μαράθηκαν τα φύλλα,

αέρας την σγουρόφυλλη ξετίναξε την φτέρη,

τα πόδια μου κοπήκανε σε πόθου ανατριχίλα,

το χέρι μου σαν μπλέχτηκε μες στο δικό σου χέρι.

 

Και το ρετσίνι χύθηκε νεράκι φλογισμένο,

σαν έλειωσα στο στόμα σου, μούρο λαχταρισμένο.

 

Από την συλλογή Σαρκοχώραφα, Θεσσαλονίκη 2024

 

 The Beautiful Lady Without Pity (La Belle Dame Sans Merci), 1902,  Frank Dicksee (1853-1928)

Θελκτήρια Έρωτος

  

      Θελκτήρια Έρωτος 

                                    Εκδόσεις Κουκούτσι, 2020

Το έργο περιλαμβάνει ποιήματα που υμνούν τον ερωτισμό και το πάθος μέσα από την πρόκληση και την πρόσκληση του θηλυκού προς το αρσενικό. Η ηδονική θηλυκότητα φλέγεται και ξεσπά, πότε συγκεκαλυμμένα, πότε με πάθος απροκάλυπτο, πάντα με γνώση και τόλμη βακχική, διεκδικώντας το ακριβότερο των επάθλων, τον έρωτα του εραστή. Τελετουργικά, φίλτρα, γητειές κι επικλήσεις ευνοούν την απολαυστική ερωτική πράξη.

Το σπίτι μας – Σοφία Πόταρη

To σπίτι μας, λευκά δεν θα ‘χει μάρμαρα

ούτε φτιασίδια

στολίδι κρεμαστό σε βράχων κέντημα

και στα ξεφτίδια.

Το φτωχικό μας σπίτι θα ‘ναι όμορφο

σαν παραμύθι

των ξωτικών και των νεράϊδων πέρασμα

κόντρα στη λήθη.

Ο κήπος του θα καμαρώνει πράσινος

χαρά της γίδας

και στην αυλίτσα του θα γλείφει ο σκύλος μας

χέρι φροντίδας.

Τ’ αγαπημένο σπίτι μας τ’ αξέχαστο

θα ‘ναι η αγάπη

σαλίγκαροι από κάτω του θα φεύγουμε

κάθε δρολάπι.