Νυφοπάζαρο– Σοφία Πόταρη

Μαλαματένια τ΄άρματα κι ασήμια τα τσαπράζια,

γυαλοκοπάνε τα φλουριά κι αστράφτουνε τ’ ατλάζια

στητό το σώμ’ αγέρωχο στο άλογο καβάλα,

σαν τον περήφανο αητό που λάμπει στην ψιχάλα.

Περνάς κι ο ήλιος χαίρεται τη νια λεβεντοσύνη

κι εγώ κοιτώ και δέομαι πανώρια αντρειοσύνη

ζαλίζομαι και χάνομαι, λιγοθυμώ κι ανάβω

και στην αντρίκει'  αγκάλη σου ποθώ να μεταλάβω

και να! μπροστά μου σταματάς με τ’ άτι σου να γρούζει,

στη γη πηδάς κι ο ουρανός με φως χρυσό σε λούζει

τα χέρια  απλώνεις αγκαλιά, τσιτώνεις το κορμί σου

κι ανοίγεις άγριο χορό μες στη λαμπρήν ορμή σου!

Τα μάτια μου τα μάτια σου γυρεύουν να πλανέψουν,

καρδιάν αντρίκεια, ζηλευτή, ζητούν να διαφεντέψουν

απλώνεις μου το χέρι σου, μαντήλι ανεμοδέρνεις,

κυρά δική σου θέλεις με, γυναίκα σου με παίρνεις.

Βαράτε σεις ώ, άρματα κι αστράφτε γιαταγάνια,

βροντοχτυπάτε τα βουνά κι ανοίξτε τα ρουμάνια,

λεβεντονιός με διάλεξε γλυκό κρασί να πίνω,

σήμερα η μοίρα μού ΄πλεξε γυναίκα του να γίνω!

Γυναίκα – Σοφία Πόταρη

Κατέβαινες αγέρωχη, τον ήλιο είχες φουστάνι

και της σελήνης τη θωριά στα πόδια σου γιορντάνι

στον κόρφο σου δυο έρωτες  με τόξα τεντωμένα

αγριεύουνται τα στήθια σου, φαριά καλλιγωμένα.

Τα πόδια σου βεργολυγιές σε ήλιου πυρολιάστρα

κουνιέσαι και γκρεμίζουνται όλα του νου τα κάστρα

και τα λαγόνια σου, κυρά, μια θάλασσα π΄ ανάφτει

κι αργάζει μέταλλο σκληρό και καταπίνει ναύτη.

Κατέβαινες αγέρωχη, ολόγυμνη πατούσες

στης θάλασσας την άβυσσο το σύμπαν προσκαλούσες...

Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι

Ασφόδελοι και Κυπάρισσοι

εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ, 2017

Εξομολόγησι προς την αιώνια γυναίκα– Σοφία Πόταρη

Όταν στο στόμα σου

τσόφλι ραγίζω

κι όταν στο στήθος σου

γάλα δακρύζω

πονώ               

πόνο αχνιστό

πόνο άγιο

σειρήνα εσύ της θλίψης μου

μάντισσα των δακρύων μου

Έρωτας στο θερινό σεληνόφως – Σοφία Πόταρη

Είπες

πεινώ! ετούτη τη χρυσή κι ολόλαμπρη σελήνη

που στρογγυλήν υπόσχεση το κύμα καταπίνει.

Είπα

διψώ! την ασημόχαρη κι ατίθαση αρμύρα

που φεγγαρίσια θάλασσα το σώμα μου επλημμύρα.

Σε στρώμα γείραμε γλυκό με βελουδένια φύκια,

προσκέφαλο είχαμε βυθού κοράλλια κι αρμυρίκια.

Στα στήθια μου κολάστηκες, σελήνη αφρισμένη,

στο στόμα σου ασώτεψα, θάλασσα θαμπωμένη...

Μνήμη – Σοφία Πόταρη

Φιλήδονη βλασταίνει η μνήμη, στου Ληθαίου

τις βαθύσκιες ρεματιές τις αυγουστιάτικες,
γυναίκα ολόγυμνη, παλεύει στου ωραίου
ίδρω το πυρρό κρεβάτι, πληγιάζει ωραία πληγή
και προσκαλεί του εραστή τον φουσκωμένο σάλο.

Τον εραστή προσμένει πάνω της για να χυθεί, 
Δίας μανιασμένος, ταύρος φοβερός ή ευγενική
βροχή, ερωτιδέας στοργικός, αδιάφορο της είναι
πώς θα ερθεί. Τ’ αλάτι του μονάχα θέλει στην πληγή.

Ενηλικίωσις– Σοφία Πόταρη

Σαν φυλλαράκι νιόβγαλτο θροϊζει η καρδιά σου,

βλαστάρι λιανοκάμωτο λιγάκι πριν την μπόρα

σαν το σταφύλι π' άναψε στην φλόγα της ματιάς σου

κι αναρριγά σαν έρχεται του τρύγου του η ώρα.

Λαφίνας λαφροϊσκιωτης τα μάτια σου αλυχτάνε,

έτσι καθώς τον πόθο μου μυρίζεις στο σκοτάδι

του βάθους μας τ’ ανήμερα στην ζήση μας κρατάνε,

τα βάσανα κι ο έρωτας του Άδη είναι μεράδι.

Κατάφαγε το είναι μου γλυκό μου σαρκοβόρο

και μην φοβάσαι το φιλί, μην σκιάζεσαι το χάδι,

της ομορφιάς απάγκιασμα σε κόσμο ασθενοφόρο,

το θερινό μας μέστωμα φωτίζει το σκοτάδι...

painting by Louis Welden Hawkins

1849–1910