http://sofiapotari.blogspot.gr/

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2020

απόσπασμα από μία ποιητική μου σύνθεσι























IV
Πόσο απαλά το χέρι σου μπλεκότανε στα δάχτυλά μου φασολιά μεστή!
Βαδίζαμε στις φάνες πάνω κι από κάτω μας το χώμα όλο βαστούσε
τον έρωτα της γης και τ’ουρανού σε χνάρια φωτεινά κι όλο ζητούσε
εμάς, κι από εμάς εκείνο που κανείς δεν ξέρει  απάνω του πώς να πιαστεί..

Κι εμείς την θέλαμε καλέ μου, την ποθούσαμε πολύ εκείνη την μικρή,
την τόση δα μικρούλα βόλτα στο λιβάδι με τα κρίνα που ευτυχούσε
ζεστό από το δέρμα των κορμιών μας  να λαμπρύνεται κι αιμορραγούσε
φίδι που επωάζει υπομονή και πίστη σε αλήθειας σπαραγμό μακρύ..

Μας περιμένει πάντα μια στιγμή πικρή και τρυφερή, εμάς, που πολιούχο
του γυμνωμένου τούτου κόσμου όλο ραβόμαστε απορριγμένο ρούχο..





Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2020

Δεν μ’ αγαπάς - Σοφία Πόταρη


Πιο δυστυχής εγώ κι απ’ τους κακότυχους θνητούς
που παίρνει ο θάνατος κάθε που κόβει τη ζωή τους,
αφήνουν πίσω τους λαμπρό το φως και αγλαούς καιρούς
καθώς βουτούν στο σκοτεινό πηγάδι της σιωπής τους..

Πιο δυστυχής κι από αυτούς!

Πια στερημένη απ’ τον ήλιο των δικών σου των ματιών
λουλούδι αναιμικό και θλιβερά βαλσαμωμένο,
παρασυρμένο απ’ την πλημμύρα σκοτεινών γητειών,
με μοίρα του να ζει από το κλαδί αποκομμένο..

Εσύ δεν μ’ αγαπάς κι αγιάτρευτες του πόνου οι πληγές,
ελπίδας μάταιης σαν με τρυπά το σουβλερό αγκίστρι.
Εσύ δεν μ’ αγαπάς κι αμέτρητες πια είναι οι φορές
που άτι σέρνομαι από θάνατου σφιχτό καπίστρι..




Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2019

Ανάμνησις – Σοφία Πόταρη

Πάνε χρόνια που κοιμήθηκες βαθιά
και ο κήπος μας πια δεν αναβλασταίνει,
άλλο δεν πυροζωεί η κερασιά
κι ο χειμώνας την καρδιά μου ανασαίνει.

Είχαν κάποτε τα δένδρα μας κλωνιά
τώρα σκέλεθρα τρομαχτικά σαπίσαν,
τ’ άνθη χτίκιασαν και θρέψαν ερημιά,
φλέβες άδειες που ποτέ τους δεν αχνίσαν.

Τώρα σ’ ύπνου ξαποσταίνεις την ακτή
στου ονείρου σου την χώρα δεν λυπάσαι.
Ήσουν κάποτε και μάγευες την γη,
μέσα μου αγάπη θρόϊζες, θυμάσαι;



Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2019

Ελπίδα - Σοφία Πόταρη


Η θλίψι πια στα βλέφαρα βαραίνει,
προφήτης σκοτεινός που ξεψυχάει.
Στο χώμα, ο ίδιος χώμα, επιμένει

μια θύελλα να ζει και να ξεσπάει,
τ’ αξήγητο βαθύ για να βαθαίνει.
Μια κάμα, μες στην σάρκα μελετάει

σωμάτου την φθορά, σαν αυγαταίνει
την λάμψι, που τ’ απόκρυφο τρυπάει
κι αν ξεστρατίζει, αναλαβαίνει.

Το έλεος τ’ απείρου τ' οδηγάει.









Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2019

Φθινόπωρο - Σοφία Πόταρη





















Λυγμικά πέφτει το δείλι σε παράπονο βαθύ
και τ’ ανθρώπου η φλογίτσα Θέ μου πώς να κρατηθεί!
Λυχναράκι η ψυχούλα και το λάδι θα σωθεί
αχ του κόσμου η ανάσα τώρα Θέ μου θα σβηθεί.

Αποσώνεται η μέρα κι η φωνή βουβή θα βγει
από σώμα που σε σώμα τώρα μέσα ναυαγεί.
Σε κοιλιάς τα μαύρα σπλάχνα κόσμε αλέθεσαι φαγί
αχ ζωής βαθειά τρομάρα του Θεού η βαθειά πληγή.





Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

Οι γριές του χωριού - Σοφία Πόταρη


















Θυμάμαι του χωριού μου τις γριές
τα καλοκαιρινά τ’ αποσπερνά
φιγούρες μαύρες, σαν θολές σκιές
να φτιάνουν της κηδείας τα σπερνά.

Αμίλητες και σοβαρές, πικρές
το μούτρο τους κομμένο χαρακιά,
μορφές λιγνές σ’ εικόνες ιερές
κι η πέτσα τους ξερή φραγκοσυκιά.

Θυμάμαι κείνες τις στεγνές μορφές,
στον κόσμο ήρθαν γριές από κοιλιά
νανούρισμά τους είχανε γραφές
και θρήνους για θανατικά παλιά.

Με δάχτυλα λαφρά πουλιού οστά
το στάρι ετοιμάζαν του νεκρού,
τα σπλάχνα τους δεν μέρωσε χαρά
γεννήθηκαν για σήκωμα σταυρού.

Θυμάμαι τις γριούλες του χωριού
με την σπαραχτική βουβή λαλιά
αθώες σαν το μάτι τ’ αλαφιού
μουγγές σαν παλιοσκιάχτρα για πουλιά.


Βραβείο Αμφικτυονίας Ελληνισμού.