http://sofiapotari.blogspot.gr/

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2020

Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2020

Το σπίτι μας – Σοφία Πόταρη

















To σπίτι μας λευκά δεν θα ‘χει μάρμαρα
ούτε φτιασίδια,
στολίδι κρεμαστό σε βράχων κέντημα
και στα ξεφτίδια.

Το φτωχικό μας σπίτι θα ‘ναι όμορφο
σαν παραμύθι,
των ξωτικών και των νεράϊδων πέρασμα
κόντρα στη λήθη.

Ο κήπος του θα καμαρώνει πράσινος
χαρά της γίδας
και στην αυλίτσα του θα γλείφει ο σκύλος μας
χέρι φροντίδας.

Τ’ αγαπημένο σπίτι μας τ’ αξέχαστο
θα ‘ναι η αγάπη,
σαλίγκαροι από κάτω του θα φεύγουμε
κάθε δρολάπι. 







Τρίτη, 16 Ιουνίου 2020

Το ρημοκλήσι – Σοφία Πόταρη













Στο ερειπωμένο ρημοκλήσι, εκεί στην άκρη του βουνού,
ο γέρο χρόνος απιθώθη αποσταμένος σ’ αλλουνού
καιρού την αγκαλιά, μωρό, που η μάνα πια δεν λαχταρά.
Μακάριο εκείνο στο  βυζί της, κλαίει, γελάει τρυφερά.

Κι είναι τα μάτια των αγίων κερί λιωμένο που κυλά
κι η Παναγία λυπημένη, θέλει μα δεν χαμογελά.
Σαν πέφτει η νύχτα, το φεγγάρι τολμά το βήμα το ιερό,
την Άγια Τράπεζα σιμώνει κι ασημώνει τον Σταυρό.

Η νυχτερίδα κι η αράχνη ευλαβικοί, παλιοί πιστοί
το ίσο πιάνουν, μα κι αν φάλτσο, ποιό αυτί  θα το νοιαστεί;
Τα χιόνια βρίσκουν τα λιοπύρια αποσταμένα και βαριά
στο ασημένιο το δισκάρι να χύνονται χρυσά φλουριά.

Στο ερειπωμένο ρημοκλήσι κάθε αυγή και δειλινό,
ψαλτάδες τα ξανθά μελίσσια ανάβουνε κερί αγνό.
Κι ο Επιτάφιος  που περνάει, νεκρανασταίνει την σιγή
στ’ ότε κατήλθες προς θανάτου, αυτή ο παπάς που λειτουργεί. 






Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2020

απόσπασμα από μία ποιητική μου σύνθεσι























IV
Πόσο απαλά το χέρι σου μπλεκότανε στα δάχτυλά μου φασολιά μεστή!
Βαδίζαμε στις φάνες πάνω κι από κάτω μας το χώμα όλο βαστούσε
τον έρωτα της γης και τ’ουρανού σε χνάρια φωτεινά κι όλο ζητούσε
εμάς, κι από εμάς εκείνο που κανείς δεν ξέρει  απάνω του πώς να πιαστεί..

Κι εμείς την θέλαμε καλέ μου, την ποθούσαμε πολύ εκείνη την μικρή,
την τόση δα μικρούλα βόλτα στο λιβάδι με τα κρίνα που ευτυχούσε
ζεστό από το δέρμα των κορμιών μας  να λαμπρύνεται κι αιμορραγούσε
φίδι που επωάζει υπομονή και πίστη σε αλήθειας σπαραγμό μακρύ..

Μας περιμένει πάντα μια στιγμή πικρή και τρυφερή, εμάς, που πολιούχο
του γυμνωμένου τούτου κόσμου όλο ραβόμαστε απορριγμένο ρούχο..





Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2020

Δεν μ’ αγαπάς - Σοφία Πόταρη


Πιο δυστυχής εγώ κι απ’ τους κακότυχους θνητούς
που παίρνει ο θάνατος κάθε που κόβει τη ζωή τους,
αφήνουν πίσω τους λαμπρό το φως και αγλαούς καιρούς
καθώς βουτούν στο σκοτεινό πηγάδι της σιωπής τους..

Πιο δυστυχής κι από αυτούς!

Πια στερημένη απ’ τον ήλιο των δικών σου των ματιών
λουλούδι αναιμικό και θλιβερά βαλσαμωμένο,
παρασυρμένο απ’ την πλημμύρα σκοτεινών γητειών,
με μοίρα του να ζει από το κλαδί αποκομμένο..

Εσύ δεν μ’ αγαπάς κι αγιάτρευτες του πόνου οι πληγές,
ελπίδας μάταιης σαν με τρυπά το σουβλερό αγκίστρι.
Εσύ δεν μ’ αγαπάς κι αμέτρητες πια είναι οι φορές
που άτι σέρνομαι από θάνατου σφιχτό καπίστρι..




Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2019

Ανάμνησις – Σοφία Πόταρη

Πάνε χρόνια που κοιμήθηκες βαθιά
και ο κήπος μας πια δεν αναβλασταίνει,
άλλο δεν πυροζωεί η κερασιά
κι ο χειμώνας την καρδιά μου ανασαίνει.

Είχαν κάποτε τα δένδρα μας κλωνιά
τώρα σκέλεθρα τρομαχτικά σαπίσαν,
τ’ άνθη χτίκιασαν και θρέψαν ερημιά,
φλέβες άδειες που ποτέ τους δεν αχνίσαν.

Τώρα σ’ ύπνου ξαποσταίνεις την ακτή
στου ονείρου σου την χώρα δεν λυπάσαι.
Ήσουν κάποτε και μάγευες την γη,
μέσα μου αγάπη θρόϊζες, θυμάσαι;