http://sofiapotari.blogspot.gr/

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Ιερά Συνουσία – Σοφία Πόταρη



Τα ματόκλαδά σου
Οι βολβοί σου
Οι κόρες σου
H όρασή μου

Τα χείλη σου
Η γλώσσα σου
Τα σάλιο σου
Το φιλί μου

Τα μαλλιά σου
Ο λαιμός σου
Ο κόρφος σου
Η θέρμη μου

Τα χέρια σου
Τα δάχτυλά σου
Τα νύχια σου
Το χάδι μου

Το στήθος σου
Οι ρώγες σου
Το ρίγος σου
Η έκστασή μου 

Η κοιλιά σου
Το εφήβαιο
Τα λαγόνια σου
Η πλήρωσή μου

Τα πόδια σου
Η ρίζα σου
Το περπάτημά σου
Το λίκνισμά μου

Οι φλέβες σου
Οι ιστοί σου
Το αίμα σου
Το πυρ μου

Ποθητή αγάπη
Η μυσταγωγία σου
Η ποίησή μου




Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Ο λαιμός σου – Σοφία Πόταρη

Ο λαιμός σου – Σοφία Πόταρη


Τόσο πολύ μου λείπεις ανθισμένη μυγδαλίτσα μου, τόσο βαθιά
Που τη γλυκά παρήγορη δεν νιώθω για να πω τη διαφορά
Ανάμεσα στο τώρα και στο χθες, που αθόρυβα έχει περάσει
Σκιά και φως στα μάτια μου μπροστά, ανακατωμένο χρώμα
Γλυκιά μου εσύ, ανθισμένη, σαγηνευτική μου άνοιξη, ερωτική
Ζηλεύω νιώθοντας το θαλερό σου μίσχο το ζεστό, τον απαλό
Που όλοι οι χυμοί, γλυκείς και ζείδωροι, κυλούν εκεί ζεματιστοί
Ολόγλυκια αμβροσία, στους δροσερούς του σώματος ροδώνες
Τα χείλη μου τα δυο μόνο γι’ αυτόν το μίσχο υπάρχουν, το ζεστό
Που ευωδιάζει κήπο μυστικό, κι υπόσχεται λουλούδι σπάνιο
Στον ακριβό σου το λαιμό το μυρωμένο κρέμασ’ εμέ στολίδι του
Καθρέφτης του περίκαλος να λάμπω, όμορφη μες στην ομορφιά
Ω! πόσο αχόρταγα το θέλω πάνω του για να κολλήσω αξέχωρα
Της ζήσης μου τη λαίμαργη προσήλωση, τη φοβερή λαχτάρα
Για της γλυπτής σου ομορφιάς τη γεύση, το άρωμα, το κύμα
Τη μέθη και το φως, σαν στεφανώνεσαι του ήλιου τη φωτιά!
Και δεν το θέλω για να ζω αλλιώς, παρά μονάχα μ’ απληστία γεμάτη
Για το γλυκό σπασμό της τρυφερής σου φλέβας, της μικρής
Που μεθυσμένη πάλλεται, κρυμμένη στην ακρούλα εκεί
Τη μυστική και την αθέατη του αγγελικού λαιμού σου




Painting, “Tristan and Isolde”
by Antoon van Welie (Dutch, 1866–1956)




Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Ιπποτικό - Σοφία Πόταρη



Ιπποτικό - Σοφία Πόταρη



Ω! της καρδιάς μου και του νου μου εσύ χαριτωμένη δεσποσύνη!
Υπάρχει όργανο στ’ αλήθεια που μπορεί μ’ ακρίβεια να μετρήσει
Την απερίγραπτη χαρά μου τη βαθιά, τη θάλασσά μου την αδάμαστη
Όταν μ’ αδημονία ψηλαφεί η ανάσα μου τ’ ολόγλυκό σου πρόσωπο;
Κι όταν τα μάτια μου αργά κατηφορίζουνε στο ευωδιαστό σου σώμα
Που ξεδιπλώνεται με χάρη ζηλευτή, κύκνου υπερήφανου λαιμός
Καθώς γεννιέται μέσα του ωκεάνιο της άνοιξης το φως το γελαστό
Κι οι τέρψεις οι γλυκές και οι χαρές οι θείες που αυτό στα μάτια δίνει;
Ποιος είναι εκείνος που μπορεί για να δοξάσει πάνω στο λευκό χαρτί
Το γέλιο της καρδούλας μου που ανασκιρτάει κι ολόφωτη ωριμάζει
Σαν μελανό του Διόνυσου τσαμπί με του έρωτα τη χάρη μεστωμένο
Και μυστική κληματαριά στου στήθους σου ριζώνει τις κρυφές σπηλιές;
Μ’ άσε με πάνω σου να γείρω και να ιστορήσω τώρα δεσποσύνη μου
Πόσο αλύπητα με τυραννά η γόνιμη του τρυφερού κορμιού σου η γη
Κάθε φορά που σε θωρώ στην κλίνη μας να γλυκογέρνεις δροσερή
Με τα μαλλιά λυτά κι αυτό το βλέμμα σου που ξέρεις πως με λιώνει
Πανώρια της καρδιάς μου εσύ, κυρά ηλιογέννητη, το δούλο σου άκου
Και το γλυκό τραγούδι μου που πέπλο σου ακριβό και νεραϊδοφασμένο
Θε ν’ αγκαλιάσει με τα δυο χέρια μου μαζί τον κρίνο τον κατάλευκο
Που αφειδώλευτα οι Θεοί ομορφοσμιλέψανε και σου χαρίσαν σώμα!