http://sofiapotari.blogspot.gr/

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Άρτεμις – Σοφία Πόταρη

Άρτεμις – Σοφία Πόταρη


Η Άρτεμις είμαι εγώ, η παρθενική θεά, η Καρυάτις κόρη
Του ελαφηβόλου τόξου αφέντρα, του κυνηγιού αρχηγέτης
Προστάτιδα σεμνή της φύσης , της αρετής ιέρεια διαλεχτή
Ήμερα ζώα κι άγρια πουλιά κι όλα τα ψάρια στα νερά
Στο σκήπρο το δικό μου αναντίρρητα υπακούνε
Και η καρποδότρα  γη η δροσερή χρυσό που ρέει μέλι
Φιλεί τα πόδια μου τα δυο, κατάσπαρτη και ζηλευτή!
Αλίμονό του που δεν με τιμά! Θ΄αφανιστεί, στάχτη θα γένει!
Ακταίωνα κι Ωρίωνα, ω ασεβείς!και άφρονα  εσύ Οινέα
Τα βέλη μου αψηφήσατε, άμυαλοι θνητοί, τα ευθύβολα
Αλλά μ΄αυτά σας πήρα τη γλυκειά ζωή από τα στήθια μέσα
Στερώντας σας το φως απ΄των ωραίων ματιών τις κόρες
Η Άρτεμις είμαι εγώ, η σεμνή θεά, η Κορυθαλία θυγάτηρ!
Κι η Αφροδίτη, η Πάνδημος, απάνω μου δεν έχει δύναμι καμιά
Του Δία κόρη είμαι εγώ και σαν κι εκείνον κεραυνό κρατώ
Τη ζηλευτή, που ο ίδιος του μου έδωσε, προίκα αιωνία
τ’ ακτινοβόλο της παρθενίας  φως το καθαρό!
Κι εσείς, ώ Νύμφες, που ακόλουθες τιμής δικές μου είστε
Την  ηδονή αν ποθείτε, τις χαρές που αυτή στο σώμα δίνει
Αλίμονο στα μάτια σας, στην όμορφη θωριά σας!
Από τη μάνητά μου σαν φουσκώσει καμιά σας δεν γλιτώνει
Την Καλλιστώ σκληρά τιμώρησα, την όμορφη ιέρεια
Τον όρκο της τον θείο σαν πάτησε κι έσμιξε με το Δία
Μα και την Αριάδνη ο μίτος της δεν μπόρεσε να σώσει
Η Άρτεμις είμαι εγώ, η σεμνή θεά, η τιμημένη Ηγεμόνη!
Κρατώ το δόρυ της τιμής και δρόμο ανοίγω στους θεούς
Στης Δήλου τα κρυφά ιερά ο Ερμής μπροστά μου περπατεί
Και πίσω μου η Αθηνά τόξο λαμπρό κρατώντας, της σοφίας
Κι ο αδερφός μου, ο ηλιογέννητος Απόλλων, με τη λύρα
Nα στάζει φως λαμπρό και της αγάπης το γλυκόηχο τραγούδι
Η Άρτεμις είμαι εγώ, η μακαρία θεά, η Δηλιογεννημένη!  





Painting, "Goddess Artemis" by Wladyslaw Teodor  "W.T." Benda
Polish Illustrator, 1873 - 1948


Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Άδωνις - Σοφία Πόταρη


Άδωνις – Σοφία Πόταρη

τα ωραία μάτια και τα χείλη
ή το στήθος κι ο λαιμός σου
γλυκό με ποτίζουνε αφιόνι;
ή των φιλιών σου το πηγμένο μέλι;
μα όχι!
είναι η ευωδιά σου!
η ευωδιά σου είναι
που γεύση αποστάζεται 
στων βλεφαρίδων σου τους καταρράxτες


Painting, “The Awakening of Adonis”
by John William Waterhouse






Παράξενα Τοπία - Σοφία Πόταρη



Παράξενα Τοπία - Σοφία Πόταρη



Παράξενα τοπία, θολά κι ανάερα, ζωγραφίζονται αθέλητα στο νου
Όταν γλυκόμορφο το σούρουπο την πλάση με υποσχέσεις αγκαλιάζει
Χρώματα αιθέρια και γλώσσες φλόγινες αλλόκοτα γεννούν πουλιά
Που το τρελό τους κρώξιμο περίεργα την ήσυχη ψυχή αλαφιάζει…
Ζωντανεμένα και ζεστά ανθρώπου χέρια στα δέντρα τα κλαδιά
Μυστηριακά και ανερώτητα μπερδεύονται στα κόκκινα μαλλιά μου
Πεταλούδες πολύχρωμες, παράξενες, σε χορό τρελό γύρω απ’ το φως
Κεφαλομάντηλο χρυσό πετούν, πρωτοχορεύτρας, στην καρδιά μου
Τα δάκρυα του σούρουπου απόκοσμες στις πέτρες σκαλίζουνε μορφές!
Ανάερα κι αβέβαια κλονίζονται και σπαρταρούν τα φύλλα…
Σε ονείρου ύπνο βαθύ, σαν θάνατο… να βυθιστεί ετοιμάζεται σιγά σιγά
Κάθε μικρή ζωή, κάθε ψυχή τρεμουλιαστή στης λήθης την ανατριχίλα

Όμως, σαν κάτι μέσα μου βαθύ κι αβέβαιο με κεντά και γλυκοψιθυρίζει
Τούτον το θελκτικό χορό στη ζάλη του δεν πρέπει για ν’ ακολουθήσω
Τούτον τον ύπνο το γλυκό σε μυστικής ζωής τον πηγαιμό ν’ απαρνηθώ
Κάλλιο στο σύννεφο της μέρας να πλεχτώ και στους απάνω κόσμους για να ζήσω…



Το μόνον της ζωής μου ταξείδιον - Σοφία Πόταρη




Επιθυμώ να κατοικήσω κάτω από το δέρμα σου
Επίτρεψέ μου τώρα να διατρέξω το κορμί σου

Μέσα στις φλέβες σου να κολυμπήσω τις ζεστές
Στα σπλάχνα σου για ν’ ακουμπήσω την ψυχή μου
Γιατί έτσι έχει ανάγκη η καρδιά μου ν’ αγαπά
Σαν μια μικρή μα επίμονη βδέλλα του βάλτου
Τόσο σφιχτά που στέκει κολλημένη στο κορμί
Γλυκιά τροφή και θέρμη αγωνιώντας να κερδίσει
Για να μπορέσει να κρατήσει μέσα της ζωή

Στην κόρη της καρδιάς σου θέλω να εγκατασταθώ,
Να πυργωθώ και το υφάδι μου απ’ την αρχή να στήσω
Τα πάθια μου ακουμπώντας σου και αγαπώντας σε
Για να ξεκουραστώ και για να ζήσω

Γλυκό νανούρισμα το θρόισμα των φύλλων της
Κι ο χτύπος της θα τραγουδά μόνο για μένα
Με της αγάπης μου τη θέληση σφιχτά να την κρατώ
Και σαν το βρέφος να βυζαίνω το ζεστό της αίμα

Κι εσύ θα με κρατάς σφιχτά με τα πνευμόνια σου
Φυσώντας θεία πνοή στον εκστασιασμένο λάρυγγά μου
Και ως αγέννητη θα εισέρχομαι γλυκά στο είναι

Άφησε να κατοικήσω κάτω απο το δέρμα σου
Το θέλω για να ζήσω ανάμεσα στ’ αγγεία σου
Έχοντας φωλεύσει στα κύτταρα του είναι σου
Εκεί που πάλλει ο σφυγμός της πιο μικρής σου φλέβας

Θα ήθελα να ζήσω τρώγοντας και πίνοντας εσέ
Όχι ψωμί, μήτε κρασί, μήτε κι αέρα ν’ αναπνέω
Μόνο το αίμα και τη σάρκα σου να γεύομαι ποθώ
Και την πνοή που τον κρυφό σου γαλαξία ψυχώνει

Μόνο το αίμα και τη σάρκα σου ποθώ αγαπημένε
Και να γλυκαίνομαι μες στη δική μου ζηλευτή ζωή
Απ’ της εστίας σου το παφλάζον πυρ αιματωμένη…

Κοινωνία ακατάληπτη και μυστική
Ανοξείδωτη από φως
Αγαλάζωτη από ξένον ουρανό

Επίτρεψε να κατοικήσω μες στο στήθος σου
Αφοσιωμένη Κίρκη σου και μάγισσα δική σου
Ετούτη μόνο τη ζωή για να κερδίσω λαχταρώ

Εις τούτο τείνω και τούτο μόνο επιζητώ
«Το μόνον της ζωής μου ταξείδιον»
Που μοίρα εκλεκτή ας με ευλογήσει να το ζήσω



Painting, "Tristan and Isolt"
by  Rogelio de Egusquiza, 1910


*ο τίτλος, δανεισμένος απο το ομώνυμο διήγημα 
του Γ. Βιζυηνού








Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Βασιλικός – Σοφία Πόταρη


Βασιλικός – Σοφία Πόταρη


Αχ! Εσύ, γλύκα μου πάνγλυκεια, πανέμορφή μου, ομορφιά μου!
Μύρισα το κλωνί βασιλικό και κόπηκε η λαλιά μου
Κι εστέρεψε η ανάσα μου απ’ τα βάθεια της
Κι αφανίστη η όσφρησί μου από τη ρίζα της
Κι εσβήστηκε το φως των ομματιών μου!
Μύρισα το κλωνί βασιλικό που τό ΄κρυβες στα στήθια σου
Κι αχόρταγο θρεφότανε απ’ της αγκάλης σου τον κρύφιο στεναγμό
Κι απ΄τ’ άσπρου στήθους σου το μυρωδάτο γάλα
Κι από του σφρίγους σου τους ζωντανούς χυμούς
Κι απ’ το γλυκό των σωθικών σου αίμα
Μύρισα το κλωνί βασιλικό και κλαίω απαρηγόρητος
Γιατί το θέλω τώρα πια δικό μου εκείνο το κλωνί του έρωτα
Που πήρε την καρδιά μου και μ’ ορφάνεψε
Που μ’ έρωτα με ζάλισε και πόνο μου σφαξε βαθύ
Κι από έρωτα γλυκό πεθαίνω!




Painting, Girl with a Poppy,detail
by Emile Vernon 1872-1919