http://sofiapotari.blogspot.gr/

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Άρτεμις – Σοφία Πόταρη

Άρτεμις – Σοφία Πόταρη


Η Άρτεμις είμαι εγώ, η παρθενική θεά, η Καρυάτις κόρη
Του ελαφηβόλου τόξου αφέντρα, του κυνηγιού αρχηγέτης
Προστάτιδα σεμνή της φύσης , της αρετής ιέρεια διαλεχτή
Ήμερα ζώα κι άγρια πουλιά κι όλα τα ψάρια στα νερά
Στο σκήπρο το δικό μου αναντίρρητα υπακούνε
Και η καρποδότρα  γη η δροσερή χρυσό που ρέει μέλι
Φιλεί τα πόδια μου τα δυο, κατάσπαρτη και ζηλευτή!
Αλίμονό του που δεν με τιμά! Θ΄αφανιστεί, στάχτη θα γένει!
Ακταίωνα κι Ωρίωνα, ω ασεβείς!και άφρονα  εσύ Οινέα
Τα βέλη μου αψηφήσατε, άμυαλοι θνητοί, τα ευθύβολα
Αλλά μ΄αυτά σας πήρα τη γλυκειά ζωή από τα στήθια μέσα
Στερώντας σας το φως απ΄των ωραίων ματιών τις κόρες
Η Άρτεμις είμαι εγώ, η σεμνή θεά, η Κορυθαλία θυγάτηρ!
Κι η Αφροδίτη, η Πάνδημος, πάνω μου δεν έχει δύναμι καμιά
Του Δία κόρη είμαι εγώ και σαν κι εκείνον κεραυνό κρατώ
Τη ζηλευτή, που ο ίδιος του μου έδωσε, προίκα αιωνία
τ’ ακτινοβόλο της παρθενίας  φως το καθαρό!
Κι εσείς, ώ Νύμφες, που ενώ ακόλουθες τιμής δικές μου είστε
Την  ηδονή ποθείτε και τις χαρές που αυτή στο σώμα δίνει
Αλίμονο στα μάτια σας, στην όμορφη θωριά σας!
Από τη μάνητά μου σαν φουκώσει καμιά σας δεν γλιτώνει
Την Καλλιστώ σκληρά τιμώρησα, την όμορφη ιέρεια
Που τον όρκο της τον θείο πάτησε κι έσμιξε με το Δία
Μα και την Αριάδνη ο μίτος της δεν μπόρεσε να σώσει
Η Άρτεμις είμαι εγώ, η σεμνή θεά, η τιμημένη Ηγεμόνη!
Κρατώ το δόρυ της τιμής και δρόμο ανοίγω στους θεούς
Στης Δήλου τα κρυφά ιερά ο Ερμής μπροστά μου περπατεί
Και πίσω μου η Αθηνά τόξο λαμπρό κρατώντας, της σοφίας
Κι ο αδερφός μου, ο ηλιογέννητος Απόλλων, με τη λύρα
Nα στάζει φως λαμπρό και της αγάπης το γλυκόηχο τραγούδι
Η Άρτεμις είμαι εγώ, η μακαρία θεά, η Δηλιογεννημένη!  





Painting, "Goddess Artemis" by Wladyslaw Teodor  "W.T." Benda
Polish Illustrator, 1873 - 1948


Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Άδωνις - Σοφία Πόταρη


Άδωνις – Σοφία Πόταρη

Τα ωραία μάτια και τα χείλη
Ή το στήθος κι ο λαιμός σου
γλυκό με ποτίζουνε αφιόνι;
Ή των φιλιών σου το πηγμένο μέλι;
Μα όχι!
Είναι η ευωδιά σου!
Η ευωδιά σου είναι
Που γεύσι αποστάζεται 
Στων βλεφαρίδων σου τους καταρράκτες


Painting, “The Awakening of Adonis”
by John William Waterhouse






Παράξενα Τοπία - Σοφία Πόταρη



Παράξενα Τοπία - Σοφία Πόταρη



Παράξενα τοπία, θολά κι ανάερα, ζωγραφίζονται αθέλητα στο νου
όταν γλυκόμορφο το σούρουπο, με υποσχέσεις την πλάση αγκαλιάζει
χρώματα αιθέρια και γλώσσες φλόγινες γεννούνε αλλόκοτα πουλιά
που το τρελλό τους κρώξιμο την ήσυχη ψυχή περίεργα αλαφιάζει 

Ζωντανεμένα και ζεστά ανθρώπου χέρια στα δέντρα τα κλαδιά
μυστηριακά και ανερώτητα μπερδεύονται στα κόκκινα μαλλιά μου
πεταλούδες πολύχρωμες, παράξενες, σε χορό τρελλό γύρω απ΄το φως
κεφαλομάντηλο χρυσό πετούν, πρωτοχορεύτρας, στην καρδιά μου. 

Τα δάκρυα του σούρουπου απόκοσμες στις πέτρες σκαλίζουνε μορφές
ανάερα κι αβέβαια κλονίζονται  και σπαρταρούν τα φύλλα
σε ονείρου ύπνο βαθύ, σαν θάνατο… να βυθιστεί ετοιμάζεται σιγά σιγά
κάθε μικρή ζωή, κάθε τρεμουλιαστή ψυχή στης λήθης την ανατριχίλα. 

Όμως, σαν κάτι μέσα μου βαθύ κι αβέβαιο με κεντά και γλυκοψιθυρίζει
τούτον τον θελκτικό χορό  στη ζάλη του δεν πρέπει για ν’ ακολουθήσω
τoύτον τον ύπνο το γλυκό σε μυστικής ζωής τον πηγαιμό ν΄απαρνηθώ
κάλλιο στο σύννεφο της μέρας να πλεχτώ και  στους απάνω κόσμους για να ζήσω




Το μόνον της ζωής μου ταξείδιον - Σοφία Πόταρη


Το μόνον της ζωής μου ταξείδιον* - Σοφία Πόταρη

Επιθυμώ να κατοικήσω κάτω απο το δέρμα σου
επίτρεψέ μου τώρα να διατρέξω το κορμί σου
μέσα στις φλέβες σου να κολυμπήσω τις ζεστές
στα σπλάχνα σου να ακουμπήσω την ψυχή μου
Γιατί έτσι έχει ανάγκη η καρδιά μου ν΄αγαπά
Σαν μια  μικρή και ταπεινή βδέλλα του βάλτου
που παραμένει εναγωνίως κολλημένη στο κορμί
γλυκειά τροφή και θέρμη ζητώντας να κερδίσει
για να μπορέσει να κρατήσει μέσα της ζωή
Στην κόρη της καρδιάς σου θέλω να εγκατασταθώ
να πυργωθώ και το υφάδι μου απ΄την αρχή να στήσω
τα πάθια  μου ακουμπώντας σου και αγαπώντας σε
για να ξεκουραστώ  και για να ζήσω
Γλυκό νανούρισμα το θρόισμα των φύλλων της
κι ο χτύπος της θα τραγουδά μόνο για μένα
με της αγάπης μου τη θέληση σφιχτά να την κρατώ
και σαν το βρέφος να βυζαίνω το γλυκό της αίμα
Κι εσύ, θα με κρατάς σφιχτά με τα πνευμόνια σου
φυσώντας θεία πνοή στον εκστασιασμένο λάρυγγά μου

και ως αγέννητη θα εισέρχομαι γλυκά εις το είναι

Άφησέ με να κατοικήσω κάτω απο το δέρμα σου
Το θέλω για να ζήσω ανάμεσα  στα αγγεία σου
έχοντας φωλεύσει  στα κύτταρα του είναι σου
εκεί που χτυπά ο σφυγμός της πιο μικρής σου φλέβας...
Θα ήθελα να ζήσω τρώγοντας και πίνοντας εσέ
όχι  ψωμί μήτε κρασί μήτε κι αέρα ν΄αναπνέω
μόνο το αίμα και τη σάρκα σου να γεύομαι ποθώ
την πνοή που ψυχώνει τον κρυφό σου γαλαξία.
Μόνο το αίμα και τη σάρκα σου ποθώ αγαπημένε
και να γλυκαίνομαι μες στη δική μου ζηλευτή ζωή
απ'  της εστίας σου το παφλάζον πυρ  αιματωμένη

Κοινωνία  ακατάληπτη και μυστική
ανοξείδωτη απο το φως
κι αγαλάζωτη απο ξένον ουρανό..

Επίτρεψέ μου να κατοικήσω μέσα στο στήθος σου
αφοσιωμένη Κίρκη σου και μάγισσα δική σου
ετούτη μόνο τη ζωή λαχταρώ  για να κερδίσω
εις τούτο τείνω και τούτο μόνο επιζητώ
"Το μόνον της ζωής μου ταξείδιον"
που μοίρα εκλεκτή ας με ευλογήσει να το ζήσω





Painting, "Tristan and Isolt"
by  Rogelio de Egusquiza, 1910


*ο τίτλος, δανεισμένος απο το ομώνυμο διήγημα 
του Γ. Βιζυηνού