http://sofiapotari.blogspot.gr/

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Ξύπνημα – Σοφία Πόταρη



Ξύπνημα – Σοφία Πόταρη


















Συλλογιέμαι τους ανθρώπους το πρωί
σαν ξυπνούν και το σώμα ανασαλεύει
σ’ υπόγεια ο νους παλάτια βασιλεύει
κι αυτοί νωχελικά τεντώνουν το κορμί

τι ωραία και γλυκειά ειν’ η στιγμή
που η νύστα τη σβελτάδα αντιπαλεύει!
κι όταν η χαύνωση ξαναθεριεύει
τί λαχτάρα ομολογούν οι στεναγμοί!

μοιάζουν πόλεμος τούτοι  οι ανασασμοί
ή αγώνας Αρετής με την Κακία
ή και μάχη της ψυχής με το κορμί

που λαγγεμένο ενδίδει στο σπαθί
κι αν λαβωμένο απ’ τη μονομαχία
ολόγλυκεια  η αδράνεια κι ευτυχία!





Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Νυφοπάζαρο– Σοφία Πόταρη

Νυφοπάζαρο– Σοφία Πόταρη



Μαλαματένια τ΄άρματα κι ασήμια τα τσαπράζια,
γυαλοκοπάνε τα φλουριά κι αστράφτουνε τ’ ατλάζια.
Στητό το σώμ’ αγέρωχο στο άλογο καβάλα,
σαν τον περήφανο αητό που λάμπει στην ψιχάλα.
Περνάς κι ο ήλιος χαίρεται τη νια λεβεντοσύνη
κι εγώ κοιτώ και δέομαι πανώρια αντρειοσύνη.
Ζαλίζομαι και χάνομαι, λιγοθυμώ κι ανάβω
και στην αντρίκει'  αγκάλη σου ποθώ να μεταλάβω.
Και να, μπροστά μου σταματάς με τ’ άτι σου να γρούζει,
στη γη πηδάς κι ο ουρανός με φως χρυσό σε λούζει.
Τα χέρια  απλώνεις αγκαλιά, τσιτώνεις το κορμί σου
κι ανοίγεις άγριο χορό μες στη λαμπρήν ορμή σου!
Τα μάτια μου τα μάτια σου γυρεύουν να πλανέψουν,
καρδιάν αντρίκεια, ζηλευτή, ζητούν να διαφεντέψουν.
Απλώνεις μου το χέρι σου, μαντήλι ανεμοδέρνεις,
κυρά δική σου θέλεις με, γυναίκα σου με παίρνεις.
Βαράτε σεις ώ, άρματα κι αστράφτε γιαταγάνια,
βροντοχτυπάτε τα βουνά κι ανοίξτε τα ρουμάνια!
Λεβεντονιός με διάλεξε γλυκό κρασί να πίνω,
σήμερα η μοίρα μού ΄πλεξε γυναίκα του να γίνω!





Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Γυναίκα – Σοφία Πόταρη


Γυναίκα – Σοφία Πόταρη







Κατέβαινες αγέρωχη, τον ήλιο είχες φουστάνι
και της σελήνης τη θωριά στα πόδια σου γιορντάνι.
Στον κόρφο σου δυο έρωτες  με τόξα τεντωμένα,
αγριεύουνε τα στήθια σου,  άτια καλλιγωμένα.
Τα πόδια σου βεργολυγιές σε ήλιου πυρολιάστρα,
κουνιέσαι και γκρεμίζονται όλα του νου τα κάστρα.
Και τα λαγόνια σου κυρά μια θάλασσα π΄ανάφτει
κι αργάζει  μέταλλο σκληρό  και καταπίνει ναύτη.
Κατέβαινες αγέρωχη, ολόγυμνη πατούσες,
στης θάλασσας την άβυσσο το σύμπαν προσκαλούσες...





Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Αύγουστος – Σοφία Πόταρη



Αύγουστος – Σοφία Πόταρη




Mεσημέρι, αυγουστιάτικο νταμάρι           
τσεκουριά βροντάει, την πέτρα σκίζει,
κρασί μελιτζανί στο κλήμα αχνίζει,
με πόσο ο πόθος θράσος  αριβάρει           

και βουρλισμένος ταύρος ρομαντσάρει!    
Φωτιά και λάβρα το κορμί αφρίζει,          
απ’ όλα τώρα ο οίστρος αναβλύζει
άγρια λύσσα που αντίδοτο φρενάρει ...              

Α! πόσα της νύχτας ξαγριεμένα μυστικά,          
έτσι όπως το πυρρό κορμί φρενιάζει,
ξεχύνουν του μεσημεριού τα σωθικά...   

Άγκυρα φλέβα σε βυθό που βράζει,
στόμα χορτάτο μέλι, μάτια πυρετικά  
κι ένας Θεός να μεθά και ν΄ αλαλάζει!