http://sofiapotari.blogspot.gr/

Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

Το πουλί – Σοφία Πόταρη

Το πουλί – Σοφία Πόταρη



όταν το σούρουπο γλυκά ψυχορραγεί
και η νύχτα το βελούδο της ανάερα απλώνει
ένα πουλί παράξενο διστακτικά σιμώνει
δεν ξέρω πούθε έρχεται ή για πού κινεί

τα μάτια του, σαν το κομμάτι πάγου το ψυχρό.
κι έτσι όπως ήσυχο κάθεται σιμά μου
μια  ιστορία σα να θέλει ν’ ακουμπήσει στην καρδιά μου
μα δεν την αρχινά ποτέ, μόνο κοιτάζει σκεφτικό

ένα παράξενο πουλί έχω δική μου συντροφιά
βουβό στέκει κι ακούνητο, σαν κάτι για να περιμένει
το κυπαρίσσι μας, την ησυχία που ΄ναι βολεμένη

σαν μαύρο ρούχο πάνω του, σφιχτά κρατά
κι έτσι περνούνε οι νυχτιές, αργά, σαν άλογο στ΄ αλώνι
και το πουλί όσο πάει και πιο κοντά ζυγώνει




Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Της Λένης – Σοφία Πόταρη

Της Λένης – Σοφία Πόταρη












οι ουρανοί μαυρίζουνε, τα σύγνεφα στενάζουν
οι στέρνες ξεραθήκανε κι οι νερομάνες βράζουν
ο ήλιος εσκοτείνιασε και το φεγγάρι εκρύβη
 τ’ άνθια εμαραθήκανε και το αηδόνι εθλίβη
η μαυρομάνα που θρηνεί και τα μαλλιά μαδάει
σα νύφη την Ελένη της στην εκκλησιά την πάει
-Λένη μου, μαυρολένη μου και μαυροθυγατέρα
για πού πααίνεις κόρη μου ετούτη την εσπέρα;
-γω πάω στον αρρεβώνα μου, γω πάω στον καλό μου
στο σπίτι το νυφιάτικο να στρώσω το προικιό μου
ν΄αλλάξω τ΄άσπρο νυφικό, να στολιστώ στα μαύρα
ψωμί να βγάλω και κρασί σ’ αραχνιασμένη τάβλα
τα πανεθύρια μου κλειστά κι η πόρτα αμπαρωμένη
ήλιος να μη με ματαϊδεί, στη μαύρη γης χωμένη                      




     



Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Ερωτικό - Σοφία Πόταρη



Ερωτικό - Σοφία Πόταρη    


Ξυπνάς, γυμνό μου φεγγαρίσιο νυχτολούλουδο 
δυο πεταλούδες τα ματόκλαδά σου κυνηγιούνται
και το στόμα σου, κεράσι δαγκωμένο, στάζει 
αηδόνια ερωτεύονται πάνω στα στήθια σου
ραμφίζοντας βασιλικούς και μαντζουράνες
πόση ομορφιά, πιο πολύ από τούτη τώρα,
μπορείς, 
ώ Άνοιξη, εσύ να υποσχεθείς;


Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Αίμα – Σοφία Πόταρη

Αίμα – Σοφία Πόταρη




Το κύκνειο άσμα σου με βρήκε ήδη λαβωμένη
η λάμψη της λεπίδας του έσκισε κι άλλο την πληγή
τί κι αν το αίμα μου  ξεχύνεται με λαμπερή ορμή
από μια φλέβα που χάσκει τρύπα ανοιχτή;

Τα κύτταρα δεν φοβούνται, θεριεύουνε ζωντανεμένα
ξέρουνε, ξέρεις, ξέρω του αίματος το κρύφιο μυστικό
ανταριασμένος κυλάει δαίμονας, θεριό μέσα σε σένα
μέσα στης κοίτης σου τον κατακόκκινο βυθό



Οι μάχες Βέργας,  Δηρού, Πολυάραβου