http://sofiapotari.blogspot.gr/

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Έρωτας – Σοφία Πόταρη

Έρωτας – Σοφία Πόταρη



τί κρύβεις, πες μου,
στου κορμιού σου μέσα τον αλαβάστρινο πηλό;
κρυμμένη υπάρχεις κρυσταλλοπηγή
που νάμα εκθαμβωτικό αναβλύζει
κι εγώ, νύμφη Κρηναία
που στις πετρούλες σου λούεται και θροϊζει

τον πηγαιμό σου και το έλα σου
σε κήπους  μυστικούς και πηγάδια σκοτεινά
ζηλεύω. Μεγάλωσέ με, λαμπερό
στου όστρακού σου το βυθό, μαργαριτάρι
εσέ να φάγω και να πιω
στου φλοιού σου μέσα το πάνλαμπρο θηκάρι

πόσα ηφαίστεια, πόσους ήλιους πυρρούς
καρφωμένους σ΄ ουρανούς αλαργινούς
τρέφεις με των κυττάρων σου
τα μυρωδάτα κι ολόγιομα φεγγάρια;
ανάπνευσέ με.  αχνή δροσιά εγώ
στα απαλόσαρκα των σπλάχνων σου βλαστάρια

σεισμέ μου. σκάψε στις λίμνες μου βαθειά
κάτασπρο αλάτι αρχαίο να εξορύξεις
στο βουητό και στην αντάρα σου
ν’ αποζητήσω να κρυφτώ σαν τη μικρούλα σαύρα
που την ουρά της κόφτει η περιέργεια του παιδιού
και νια πετιέται στου μεσημεριού τη λάβρα





Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Ωδή γυναίκας στον Δαίμονα εραστή της – Σοφία Πόταρη

Ωδή γυναίκας στον Δαίμονα εραστή της – Σοφία Πόταρη

















Της μέθης μου απολαυστικό κρασί εσύ κυλάς
τις φλέβες μου ύπουλα ναρκώνεις κι εφορμάς
στα μούσκλια μου τη γλίτσα σου σοφά φυτεύεις
γεωργός αρχαίος, στα κρύφια βρύα μου ελλοχεύεις
σαν φίδι, εισχωρώντας σε βράχο κούφιο και σαθρό
που ήσυχα υποκλίνεται σε καταφάγωμα ηδονικό
καθώς φεγγάρι εβένινο γλιστερά στις φωλιές μου
εξαπλώνεσαι, στις πιο σιγηλές σπηλιές μου
βελούδο μελανό υφαίνεις κι ατλάζι πορφυρό
σατανική σπορά για έρωτα διαβόητο, δαιμονικό
το μάτι σου σαρδόνιο του σκότους τρυπάει το μάτι
και το ρουφάει και ξεφρενιασμένο καλπάζει άτι
στης νύχτας την κατάβαθη φωλιά, που ξεγεννά
σοφίας  και παράνοιας γεννήματα φριχτά
ζωή και θάνατο σε σμίξιμο ανήκουστο, μοχθηρό
ω! πώς φέγγεις μέσα μου φαρμάκι και ίαμα πικρό
σαν σε σταυρό καρφώνεσαι πανάχραντη ηδονή
σκότος αμόλευτο, ξεγεννημένο πεπτωκυία ανατολή




Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Το ονειροπούλι – Σοφία Πόταρη

το ονειροπούλι – Σοφία Πόταρη



Κάθε αυγή και σούρουπο, ανατολή και δείλι
ο ήλιος ολομέταξος στο βράχο σκαρφαλώνει
με τρυφεράδα περισσή την πέτρα του μαλώνει
που πάνω της ματώσανε της Παναγιώς τα χείλη

αφού αρνήθη ο έρωτας χαρές να την κεράσει
πήρε το δρόμο που ξεβγάζει πάνω στη ραχούλα
με ξαναμμένη την καρδιά η άγουρη παιδούλα
από το βράχο ρίχτηκε κι αγκάλιασε την πλάση

λαφριά την είπαν στο χωριό τη δύστυχη Πανάγιω
και πως αυτά παθαίνουνε οι άμυαλες κοπέλες
που κρίματα πληρώνουνε στου έρωτα τις τρέλλες
ο έρωτας, πώς στον τρελλό δίνει τρελλό κουράγιο!

κανείς ποτέ δεν ένιωσε πως η φλογάτη κόρη
λαβώθηκε για να γενεί λευκό ονειροπούλι
π’ απλώνει τα φτεράκια του πιο έξω απ΄το κουκούλι
ο βράχος μόνο σπλαχνικός και τα  θλιμμένα όρη



Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Ωδή στην ομορφιά - Σοφία Πόταρη



Ωδή στην ομορφιά - Σοφία Πόταρη





Στα στήθια μας φυλακισμένη σαν θηρίο φωλιάζει η ομορφιά
μας καταδιώκει κι αργά μας κατατρώγει, σαν αρχαία φωτιά
είν' η αστραφτερή ασπίδα και το ξίφος στα χέρια του πολεμιστή
που ματωμένο στάζει και νίκη διαλαλεί, σωτήρια και περιφανή
είναι η γυναίκα με τα φλογισμένα μάτια και τη λαμπερή θωριά
μονάχη της περιπλανάται, ξυπόλητη, γυμνή, με τα μαλλιά λυτά
ανάγκη δεν μας έχει, δεν μας βλέπει και συνεχώς μας προσπερνά
κι εμείς ξοπίσω της, σαν τους σκλάβους, που γυρεύουν λευτεριά
η ομορφιά είναι μια θάλασσα άπατη κι αειπάρθενο βουνό
Πυριφλεγέδων της Αχερουσίας και της Στυγός αθάνατο νερό
ηλιαχτίδα, καταλάμπει υπερήφανη σε κίονα αρχαίου ναού
μούσα γένους πανάρχαιου στέκεται, φως, απολλώνειου νου


πίνακας, Edward Robert Hughes
1851 - 1914





Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Προμήνυμα – Σοφία Πόταρη

Προμήνυμα – Σοφία Πόταρη




σαν τ΄αηδονάκι της αυγής το μάτι κλείνει στου ήλιου  τη χαρά 
και λαφρύ πετάει ξωτικό
κι απλώνει την ανασεμιά της γης και την αγάπη της
σε φτεροκόπημα μελωδικό
ο κρίνος ανάστημα υψώνει ντροπαλό
στης πεταλούδας  το γλυκό το χτυποκάρδι

η σαύρα, χυμένη πάνω στης πέτρας τη ζεστή καρδιά
του ήλιου γλυκοχαίρεται την αγκαλιά
και η μέλισσα η χρυσή  που έχει σιωπηλά παραδοθεί
στης παπαρούνας τ΄άλικο φιλί
βιάζεται, βιάζεται κι αδημονεί  για να προλάβει να χαρεί
και του χαμόμηλου το μυροβόλο χάδι

το αεράκι γέμει με ψίθυρους ευωδιαστούς και πεθυμιές
από της ζαλισμένης μέρας το υφάδι
ένα αποκάρωμα γλυκό τριζοβολά κι όμως θαρρείς
πως μέσα απ΄της αράχνης το λαφρύ πλεχτό
ένας έρωτας χρυσός  σα να κρυφοκοιτάει γελαστός 
αχνοπατώντας στου σύννεφου τη γαλανή αγκάλη



painting, "Printemps"  1896
by Alphonse Mucha