http://sofiapotari.blogspot.gr/

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Ωδή γυναίκας στον Δαίμονα εραστή της – Σοφία Πόταρη


Της μέθης μου απολαυστικό κρασί εσύ κυλάς
τις φλέβες μου ύπουλα ναρκώνεις κι εφορμάς
στα μούσκλια μου τη γλίτσα σου σοφά φυτεύεις
αρχαίος γεωργός  στα κρύφια βρύα μου ελλοχεύεις
φίδι τρυπώντας βράχου δόντι κούφιο και σαθρό
που ήσυχα υποκλίνεται σε φάγωμα ηδονικό
σελήνης έβενος κυλάς στις γλιστερές φωλιές μου
τις σιγηλές  αγριοξυπνάς και κατακτάς σπηλιές μου
βελούδο μελανό υφαίνεις και ατλάζι τραγανό
σατανική σπορά για έρωτα δαιμονικό
το μάτι σου σαρδόνιο τρυπάει του σκότους μάτι
και το ρουφάει και καλπάζει φρενιασμένο άτι
στης νύχτας την κατάβαθη φωλιά που ξεγεννά
σοφίας  και παράνοιας γεννήματα φριχτά
ζωής και θάνατου πνοή σε σώμα μοχθηρό
πώς τσούζεις μέσα μου φαρμάκι κι ίαμα πικρό
σαν σε σταυρό καρφώνεσαι πανάχραντη ηδονή
σκότους αμόλευτου πεπτωκυία ανατολή.







Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017

Το ονειροπούλι – Σοφία Πόταρη


Το ονειροπούλι – Σοφία  Πόταρη



Κάθε αυγή και σούρουπο, ανατολή και δείλι
ο ήλιος ολομέταξος στον βράχο σκαρφαλώνει
με τρυφεράδα περισσή την πέτρα του μαλώνει,
που πάνω της ματώσανε της Παναγιώς τα χείλη.

Αφού αρνήθη ο έρωτας χαρές να την κεράσει
πήρε το δρόμο που ξεβγάζει απάνω στην ραχούλα
με ξαναμμένη την καρδιά η άγουρη παιδούλα
από τον βράχο ρίχτηκε κι αγκάλιασε την πλάση.

Λαφριά την είπαν στο χωριό την δύστυχη Πανάγιω
και πως αυτά παθαίνουνε οι άμυαλες κοπέλες,
που κρίματα πληρώνουνε στου έρωτα τις τρέλλες.
Ο έρωτας, πώς στον τρελλό δίνει τρελλό κουράγιο!

Κανείς ποτέ δεν ένιωσε πως η φλογάτη κόρη,
λαβώθηκε για να γενεί λευκό ονειροπούλι,
που απλώνει τα φτεράκια του πιο έξω απ’το κουκούλι.
Ο βράχος μόνο σπλαχνικός και τα θλιμμένα όρη!




Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Ωδή στην ομορφιά - Σοφία Πόταρη



Ωδή στην ομορφιά - Σοφία Πόταρη





Στα στήθια μας φυλακισμένη σαν θηρίο φωλιάζει η ομορφιά!
Μας κατατρέχει και αργά μας κατατρώγει, σαν αρχαία φωτιά…
Είναι η αστραφτερή ασπίδα και το ξίφος του πολεμιστή,
που νίκη στάζει και την διαλαλεί, σωτήρια και περιφανή.
Είναι η γυναίκα με τα φλογισμένα μάτια και τη λαμπερή θωριά.
Μονάχη της πλανιέται, ξυπόλητη, γυμνή, με τα μαλλιά λυτά.
Ανάγκη δεν μας έχει, δεν μας βλέπει και συνεχώς μας προσπερνά
κι εμείς ξοπίσω της , του σκότους  σκλάβοι που γυρεύουν λευτεριά.
Η ομορφιά είναι μια θάλασσα άπατη κι αειπάρθενο βουνό,
Πυριφλεγέδων της Αχερουσίας, της Στυγός αθάνατο νερό!
Ηλιαχτίδα, καταλάμπει υπερήφανη σε κίονα αρχαίου ναού,
γένους πανάρχαιου Μούσα στέκεται, Φως, απολλώνειου νου!



πίνακας, Edward Robert Hughes
1851 - 1914





Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Προμήνυμα – Σοφία Πόταρη

Προμήνυμα – Σοφία Πόταρη




Σαν τ΄αηδονάκι της αυγής το μάτι κλεί στου ήλιου  τη χαρά
κι ανάλαφρο πετάει ξωτικό
κι απλώνει την ανασεμιά της γης και την αγάπη της
σε φτεροκόπημα μελωδικό
η μαργαρίτα ανάστημα υψώνει ντροπαλό
στης πεταλούδας  το γλυκό το χτυποκάρδι

χυμένη η σαύρα στη ζεστή πάνω της πέτρας την καρδιά
βλογιέται σπλαχνική φωτοβολή
κι η μέλισσα η χρυσή που έχει σιωπηλά παραδοθεί
στης παπαρούνας τ΄άλικο φιλί
βιάζεται και αδημονεί για να προλάβει να χαρεί
και του χαμόμηλου το μυροβόλο χάδι

το αεράκι γέμει με ψιθύρους μυριστούς και πεθυμιές
στης ζαλισμένης μέρας τ’ αποσκιάδι
ένα αποκάρωμα γλυκό τριζοβολά κι όμως θαρρείς
από λεπτό αράχνης το υφάδι
χρυσός ο έρωτας κρυφοκοιτάει γελαστός
στου σύννεφου νυχοπατώντας τη γαλάζια αγκάλη

painting, "Printemps"  1896
by Alphonse Mucha