http://sofiapotari.blogspot.gr/

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Der Vampir - Heinrich August Ossenfelder



Der Vampir - Heinrich August Ossenfelder



...Και καθώς εσύ γαλήνια θα κοιμάσαι εδώ
αθόρυβα εγώ κοντά σου θα συρθώ
τη ζωή σου για να πάρω και το αίμα σου να πιώ
και έτσι εσύ θα σπαρταράς για μένα
κι έτσι εγώ θα σε φιλώ
και το κατώφλι του θανάτου θα διαβείς
με κρύο τρόμο, από μένα σαν αγκαλιαστείς
και ένα τελευταίο μόνο θέλω να μου πεις
πρίν μαζί σου να πετάξω
ποιά της μάνας γοητεία θα σου δείξει
αυτά που εγώ μπορώ να σου διδάξω;


 And as softly thou art sleeping
To thee shall I come creeping
And thy life's blood drain away
And so shalt thou be trembling
For thus shall I be kissing
And death's threshold thou' it be crossing
With fear, in my cold arms
And last shall I thee question
Compared to such instruction
What are a mother's charms? 


Μετάφρασις - Απόδοσις: Σοφία Πόταρη

Painting, "The Death and the Maiden"
by George Clark Stanton, 1831






Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Το δωμάτιο - Σοφία Πόταρη


 Το δωμάτιο - Σοφία Πόταρη



Το δωμάτιο ήταν γλυκά φωτισμένο στο απαλό και μυστηριακό ημίφως του δειλινού. Ήταν μεγάλο, ευρύχωρο, ζεστό και φιλόξενο, έτσι όπως ταιριάζει στο δωμάτιο εκείνο που φιλοδοξεί και επιτυγχάνει να κερδίσει τον θαυμασμό του φιλοξενουμένου και την απόλυτη επιθυμία του να το κατοικήσει, να το χαρεί, να εισχωρήσει σε κάθε μικρή γωνίτσα του και να επιτρέψει στους πόρους των τοίχων και στις ίνες των υφασμάτων να εισπνεύσουν και να απορροφήσουν το άρωμα της σάρκας και της ψυχής του.

Τόσο όμορφο και βελούδινο δωμάτιο!

Τα έπιπλα ήταν αντίκες, όμορφα, παλαιά, πολύτιμα. Τα καλογυαλισμένα ξύλα φωσφόριζαν στο γλυκό φως, οι πόροι τους, μάτια που παρακολουθούσαν αχόρταγα τη σκια της και αυτιά που συνελάμβαναν τον ήχο των βημάτων της.  Πολύτιμα κρυστάλλινα βάζα και επιβλητικά κηροπήγια στόλιζαν τα όμορφα τραπεζάκια με τις θαυμάσιες χειροποίητες μαρκετερί, ενώ στην άκρη της μεγάλης κομότας, αναπαυόταν ένα υπέροχο λαβομάνο από παλαιά, εξαιρετικής ποιότητας  αγγλική πορσελάνη, γεμάτο νερό, που μοσχοβολούσε…

Τι άρωμα!… Τι να ήταν;

Το χειροποίητο, μεταξωτό χαλί Περσίας, ένα θαυμάσιο διπλόκομπο Nain Ardebil, προσέφερε μια μοναδική, πρωτόγνωρη εμπειρία αφής…Εισήλθε με γυμνά πόδια στο δωμάτιο αυτό, περπατώντας πάνω στο υπέροχο κατακόκκινο χαλί πολύ αργά, πολύ ευλαβικά, κρατώντας και την αναπνοή της, έτσι ώστε να μην αποσπασθεί από οτιδήποτε άλλο και να είναι σε θέσι να αντιληφθεί κόμπο κόμπο τη δροσιά των φύλλων που έθρεψαν τους μεταξοσκώληκες, να νιώσει στα χείλη της τις δροσοσταλίδες και να μυρίσει το γλυκό άρωμα της γαρδένιας, που τους συντρόφευε και τους ενέπνεε να παράξουν εκατοστό το εκατοστό κάθε απαλή ίνα του πολύτιμου μεταξιού.

Το δωμάτιο απέπνεε ένα μυστηριώδες άρωμα…γλυκό και μεθυστικό…η εισπνοή του προκαλούσε γλυκειά ζάλη…παρέλυε…

Το κρεβάτι…στο κέντρο…

Ήταν ένα μεγάλο κρεβάτι…βαρύ, όμορφο…προκλητικά θελκτικό… Το κεφαλάρι ήταν από ξύλο καρυδιάς, με πανέμορφα νερά και πολύτιμους ιριδισμούς. Βαριά υφάσματα σε γλυκό τριανταφυλλί εναλάσσονταν με ελαφρύτερα, σε σάπιο μήλο και γλυκό ιβουάρ, φέρνοντας τις ελπιδοφόρες δονήσεις της Άνοιξης αλλά και τις ραγισμένες νότες του Φθινοπώρου…Πόσο παράξενο! Άνοιξη και Φθινόπωρο μαζί…κυριαρχούσαν και ξεχείλιζαν μέσα από όμορφους φραμπαλάδες και καλοραμμένα βολάν. Δίπλα, το μικρό στρογγυλό κομοδίνο με την ανθοστήλη από παλαιό, διαυγέστατο  κρύσταλλο Βουργουνδίας.  Ποιος ξέρει τι μακρύ ταξίδι έκανε, με πόση φροντίδα και προσοχή τυλίχτηκε σε χαρτί και ύφασμα για να προστατευτεί και να φτάσει ακέραια στην τωρινή της θέσι! Στεκόταν υπερήφανη, σίγουρη για την αξία της και την υπεροχή της, φιλοξενώντας ένα μεγάλο μπουκέτο από ευωδιαστές γαρδένιες.

Το άρωμα…

Και το πολύ μαλακό κρεβάτι με τη βελουδένια αίσθηση…που ευωδίαζε γαρδένια…την είλκυε ακατανίκητα, την τραβούσε, την μαγνήτιζε…

Κάθισε διστακτικά στην άκρη του, με το δεξί χέρι προτεταμένο, να γλιστράει απαλά, χαϊδεύοντας τα πολύτιμα υφάσματα. Τι αίσθηση! Ευδαιμονία, θέλξη, που κατακτούσε και κέρδιζε…Ξάπλωσε…άφησε το σώμα της απαλά να πέσει πίσω, απολαμβάνοντας την αίσθηση της εκούσιας απώλειας του εαυτού…της  παράδοσης…της υποχώρησης μέσα σε μια πράσινη λίμνη γεμάτη με ευωδιαστά νούφαρα! κι ο ύπνος ερχόταν να την πάρει…σαν μια ποθητή σκιά, όπως ακριβώς η δροσερή σκιά που αποζητά κανείς το καλοκαίρι, ύστερα από την πολύωρη έκθεση στον καυτό ήλιο…το κόκκινο χαλί ήταν πλέον μια κατακόκκινη φλόγα, αστραφτερή, φωτεινή…ευωδίαζε τόσο πολύ, κυριαρχούσε, την έπνιγε, την μεθούσε…αφέθηκε να βουλιάζει…να βουλιάζει όλο και πιο πολύ μέσα στο μαλακό και ευωδιαστό αυτό στρώμα…στην κατακόκκινη αγκαλιά του…η Άνοιξη…οι ιριδισμοί του φωτός που επέστρεφαν στα μάτια της φιλτραρισμένοι και πολλαπλασιασμένοι μέσα από τα διαυγή κρύσταλλα, γλύκαιναν τον ενδόμυχο φόβο, γλιστρούσαν σαν το μέλι πάνω στην πληγή. Οι γλυκείς ήχοι του Φθινοπώρου έφταναν στα αυτιά της κρουστοί και καθαροί…αν και είχε την αίσθηση ότι προέρχονταν από τα βάθη ενός αρχαίου δάσους…από τους ρόζους του ξύλου, από τους κόμπους του χαλιού…από το τραγούδι της γαρδένιας…ξαφνικά, μια λάμψη φώτισε το ζαλισμένο νου της! Το φως…ο ήχος…διαχέονταν σε άρωμα!…Προσπάθησε να κρατηθεί από κάποιο αόρατο στήριγμα, απλώνοντας τα χέρια μπροστά, ανοίγοντας τα μάτια, προσπαθώντας να φωνάξει…Πνιγόταν…βογγούσε, σφάδαζε, λυσσούσε…σαν άνθρωπος που πνίγεται στο νερό και ασφυκτιά και προσπαθεί να κρατηθεί στην επιφάνεια…ω! πόσο γλυκειά είναι η ανάσα που φουσκώνει τα πνευμόνια με αέρα και ζωή, πόσο λατρευτό το φως του ήλιου που γεμίζει ελπίδα την ψυχή!

Μάταια! Πνιγόταν, παρέλυε, βούλιαζε όλο και περισσότερο, χανόταν, ο πράσινος βυθός την κατάπινε χωρίς οίκτο…οι κατακόκκινες φλόγες την περιέζωναν χωρίς έλεος… την κατάπιναν…μέχρι που εξαφανίστηκε…χάθηκε…

Το δωμάτιο ήταν ήσυχο…βουβό στο ημίφως…ευωδίαζε…

Το μεγάλο, παλαιό κρεβάτι δέσποζε στο κέντρο.

Εκεί που πριν υπήρχε το σώμα της, στη λακούβα που άφησε πάνω στο μαλακό στρώμα, έμεινε ένα απαλό, αχνοκίτρινο ίχνος, που ανέδυε ένα γλυκό, μεθυστικό άρωμα…γαρδένιας….








Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Δηλητήριο σε μέλι




"Δηλητήριο σε μέλι" 


Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ
I.S.B.N. 978-618-5228-04-0


"Σύμφωνα με την ορφική διδασκαλία, ο έρως προήλθε από το κοσμικό αυγό, το οποίο και εναπόθεσε η Νύχτα στους κόλπους του Ερέβους.
Ο έρως υπήρχε και θα υπάρχει στους αιώνες, ως η κινητήριος δύναμις της ζωής. Κι ως παιδί του φωτός και του σκότους, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει ως οίνος, γλυκύς ως μέλι, πικρός ως φαρμάκι, σωτήριος ως ίαμα, σπάνιο και δυσεύρετο, τέτοιο, που ο άνθρωπος κινεί γη και ουρανό για να το αποκτήση.
Ο έρως είναι το σπάνιο μέλι με το υπέροχο άρωμα, την μεθυστική γεύσι και τα πλούσια ιριδίζοντα χρώματα. Γλυκύς και πικρός, γεύσις δύσκολη, εθιστική.
Σπάνιος, αρωματικός, δυσεύρετος, καλοκρυμμένος. Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί, κατά τον Ηράκλειτο. Μέλι, που κρύβει μέσα του δηλητήριο. Δηλητήριο, που το μέλι του ελκύει, όπως ο μαγνήτης τα ρινίσματα σιδήρου. Είναι ο έρως του Πλάτωνος, η συνεκτική και απείρως ελκτική δύναμις.
Είτε ολοκληρωμένος και πλήρης είτε πλατωνικός είτε ανεκπλήρωτος, είναι σωτήρια οδύνη. Είναι δηλητήριο μέσα σε μέλι. Παγιδεύει στην αιωνιότητα και ταυτοχρόνως στην στιγμή. Παρελθών, παρών, μέλλων. Ο έρως είναι η όμορφη εκδοχή του παραδείσου που είτε ως μέλι είτε ως δηλητήριο, συγκεφαλαιώνει, ενοποιεί και διασώζει την ανθρώπινη φύσι".

Τα λίγα λόγια που είπα στην παρουσίασι της συλλογής μου εφέτος τον Μάϊο στον φιλόξενο χώρο της Γαζίας, της αγαπημένης Κατερίνας Γιαννούλη, Καρόλου Ντηλ 22 στην Θεσσαλονίκη