http://sofiapotari.blogspot.gr/

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Ο λαιμός σου – Σοφία Πόταρη

Ο λαιμός σου – Σοφία Πόταρη


Τόσο πολύ μου λείπεις ανθισμένη μυγδαλίτσα μου, τόσο βαθειά
που την γλυκά παρήγορη δεν νιώθω για  να πω τη διαφορά
ανάμεσα στο τώρα και στο χθες, που αθόρυβα έχει περάσει
φως και σκιά, στα μάτια μου μπροστά, ανακατωμένο χρώμα
Γλυκειά μου εσύ, σαγηνευτικά ανθισμένη μου άνοιξη, ερωτική
ζηλεύω νιώθοντας τον θαλερό σου μίσχο το ζεστό, τον απαλό
που όλοι οι χυμοί, γλυκείς και ζείδωροι, κυλούν εκεί ζεματιστοί
ολόγλυκεια αμβροσία, στους δροσερούς του σώματος ροδώνες
Τα χείλη μου τα δυο υπάρχουν μόνο γι΄αυτόν το μίσχο το ζεστό
που ευωδιάζει κήπο μυστικό, κι υπόσχεται λουλούδι σπάνιο!
Στον ακριβό σου το λαιμό το μυρωμένο, κρέμασ΄εμέ στολίδι του
καθρέφτης του περίκαλος να λάμπω, όμορφη μες στην ομορφιά
Ω! πόσο αχόρταγα το θέλω πάνω του για να κολλήσω αξέχωρα
της ύπαρξής μου τη λαίμαργη προσήλωση, τη φοβερή λαχτάρα
για της γλυπτής σου ομορφιάς τη γεύση, το άρωμα, το κύμα
τη μέθη και το φως της, σαν στεφανώνεσαι του ήλιου τη φωτιά!
Και δεν το θέλω για να ζω αλλιώς, παρά μονάχα μ’ απληστία γεμάτη
για το γλυκό σπασμό της τρυφερής σου φλέβας, της μικρής
που μεθυσμένη πάλλεται, κρυμμένη σ’ εκείνη την ακρούλα εκεί
τη μυστική και την αθέατη, του αγγελικού λαιμού σου!



Painting, “Tristan and Isolde”
by Antoon van Welie (Dutch, 1866–1956)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου