http://sofiapotari.blogspot.gr/

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Η Μούσα και ο ποιητής – Σοφία Πόταρη

Η Μούσα και ο ποιητής – Σοφία Πόταρη





















Στου θεϊκού  Ολύμπου απάνω την φωτόλουστη κορφή
εκεί όπου του ήλιου αγάπη σκαλίζει ολόλαμπρο θρονί
λευκοντυμένη κόρη στέκεται, ολόχρυσο κρατώντας στέμμα

με αγωνία τα μάτια της ολάνοιχτα πλανώνται στις πλαγιές
εκεί που νύχτα μέρα αχνοφέγγουνε των ποιητών σκιές
π' αδέξια σκαρφαλώνουν έχοντας στην κορυφή το βλέμμα

κι όσοι ακούραστοι κατόρθωμα τρανό κι ακέραιο κατακτούν
χαριτωμένα υποκλίνονται μπροστά της και το στέμμα απαιτούν
όμως αυτή με χέρι τρυφερό την κεφαλή τους απαλά ακουμπά

-καϋμένοι εσείς, μην έρχεστε σ’ εμένα με ρούχα και στολίδια
νομίζετε ποιήματα πως γράφετε, μα σαν βρέφη παίζετε παιχνίδια
λέτε πως νιώθετε, μα το μελάνι σας, ξεθωριασμένο, σας γελά

βλέπω το στόμα σας βαμμένο απ’ τ’ ωραίο φαϊ και το γλυκό πιοτό
στο αίμα σας κυλούν γοργά, σας θρέφουνε στρωμένο ριζικό
σφιχτή είν’ η σάρκα σας, π' ανέμελη αναπαύεται σ’ ωραία κλίνη

οι μέρεςσεργιανούν νωθρές και ο καιρός σας κυλάει γλυκαμένος
στο ρούχο σας καλοραμμένος ο Θεός σας,  βολικός και βολεμένος
τα λόγια σας, άλαλα πουλιά κι άψυχα κορμιά, αστέρια δίχως φως

κοντά μου ας έρθει εκείνος ο γυμνός, ο κατακουρασμένος
θλιβερά πού ΄χει στον Άδη ποντιστεί, ο κατασπαραγμένος
αυτός, που τη λαχτάρα για ζωή την έχει στο πετσί του νιώσει
μα που η ίδια του η ζωή άξαφνα και σκληρά έχει προδώσει
πού ΄χει πολλές φορές φαρμακωθεί ως μέσα στο μεδούλι
που το  πλοίο της καρδιάς του από νωρίς το εγκαταλείψαν όλοι
ο πεθαμένος από έρωτα, ο για λευτεριά ακριβή σφαγμένος
αυτός, π' αγάπη πλέρια λαχταρά και που ζει καταραμένος
που πνίγηκε στη λάσπη κι ολόρθος καταλάμπει λερωμένος
εκείνος, που μπήκε στη φωτιά και που στο σίδερο μπηγμένος
ο ίδιος του το θέλει να ματώνει, για να νιώσει ως το τέλος
πόσο γλυκειά είν’ επιτέλους ή ζωή που με βέλος τον καρφώνει
πόση αγάπη κρύβει ο σταυρός που στον ώμο του σηκώνει
εκείνος, που λέξεις μανιασμένες απ'  έρωτα και θάνατο διατάζει
και στο λευκό χαρτί και στο νερό και στον αέρα τις χαράζει
που με το αίμα της καρδιάς του την κατάξερη τη γη ποτίζει
και με τα πικρά του δάκρυα το δέντρο της ζωής το πρασινίζει
αυτός το στέμμα θα φορέσει, ο σαλεμένος ασκητής, ο ποιητής
αυτός τα δάχτυλά μου θα ξεσφίξει, ο άγιος της ζωής προσκυνητής


painting, “The Muse”, 1895
by Gabriel de Cool







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου