Ωδή γυναίκας στον Δαίμονα εραστή της – Σοφία Πόταρη

Της μέθης μου απολαυστικό κρασί εσύ κυλάς

τις φλέβες μου ύπουλα ναρκώνεις κι εφορμάς

στα μούσκλια μου τη γλίτσα σου σοφά φυτεύεις

αρχαίος γεωργός  στα κρύφια βρύα μου ελλοχεύεις

φίδι τρυπώντας βράχου δόντι κούφιο και σαθρό

που ήσυχα υποκλίνεται σε φάγωμα ηδονικό

σελήνης έβενος κυλάς στις γλιστερές φωλιές μου

τις σιγηλές  αγριοξυπνάς και κατακτάς σπηλιές μου

βελούδο μελανό υφαίνεις και ατλάζι τραγανό

σατανική σπορά για έρωτα δαιμονικό

το μάτι σου σαρδόνιο τρυπάει του σκότους μάτι

και το ρουφάει και καλπάζει φρενιασμένο άτι

στης νύχτας την κατάβαθη φωλιά που ξεγεννά

σοφίας  και παράνοιας γεννήματα φριχτά

ζωής και θάνατου πνοή σε σώμα μοχθηρό

πώς τσούζεις μέσα μου φαρμάκι κι ίαμα πικρό

σαν σε σταυρό καρφώνεσαι πανάχραντη ηδονή

σκότους αμόλευτου πεπτωκυία ανατολή.

Το ονειροπούλι – Σοφία Πόταρη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κάθε αυγή και σούρουπο, ανατολή και δείλι,

ο ήλιος, ολομέταξος, στον βράχο σκαρφαλώνει.

Με τρυφεράδα περισσή την πέτρα του μαλώνει,

που πάνω της ματώσανε της Παναγιώς τα χείλη.

Αφού αρνήθη ο έρωτας χαρές να την κεράσει

πήρε το δρόμο που ξεβγάζει απάνω στην ραχούλα.

Με ξαναμμένη την καρδιά η άγουρη παιδούλα

από τον βράχο ρίχτηκε κι αγκάλιασε την πλάση.

Λαφριά την είπαν στο χωριό την δύστυχη Πανάγιω

και πως αυτά παθαίνουνε οι άμυαλες κοπέλες,

που κρίματα πληρώνουνε στου έρωτα τις τρέλλες.

Ο έρωτας, πώς στον τρελλό δίνει τρελλό κουράγιο!

Κανείς ποτέ δεν ένιωσε πως η φλογάτη κόρη,

λαβώθηκε για να γενεί λευκό ονειροπούλι,

που απλώνει τα φτεράκια του πιο έξω απ’το κουκούλι.

Ο βράχος μόνο σπλαχνικός και τα θλιμμένα όρη.

Προμήνυμα – Σοφία Πόταρη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σαν τ΄αηδονάκι της αυγής το μάτι κλεί στου ήλιου  την χαρά

κι ανάλαφρο πετάει ξωτικό

κι απλώνει την ανασεμιά της γης και την αγάπη της

σε φτεροκόπημα μελωδικό

σηκώνει ανάστημα η μαργαρίτα ντροπαλό

στης πεταλούδας  το γλυκό το χτυποκάρδι

Χυμένη η σαύρα στην ζεστή πάνω της πέτρας την καρδιά

βλογιέται σπλαχνική φωτοβολή

κι η μέλισσα η χρυσή που έχει σιωπηλά παραδοθεί

στης παπαρούνας τ΄ άλικο φιλί

βιάζεται κι αδημονεί για να προλάβει να χαρεί

και του χαμόμηλου το μυροβόλο χάδι

Το αεράκι γέμει με ψιθύρους μυριστούς και πεθυμιές

στης ζαλισμένης μέρας τ’ αποσκιάδι

ένα αποκάρωμα γλυκό τριζοβολά κι όμως θαρρείς

από χρυσό αράχνης το υφάδι

χλωρός ο έρωτας κρυφοκοιτάει γελαστός

στου σύννεφου νυχοπατώντας τη γαλάζια αγκάλη

painting, "Printemps"  1896

by Alphonse Mucha

Της Λένης – Σοφία Πόταρη

Οι ουρανοί μαυρίζουνε, τα σύγνεφα στενάζουν,

οι στέρνες ξεραθήκανε κι οι νερομάνες βράζουν

ο ήλιος εσκοτείνιασε και το φεγγάρι εκρύβη,

 τ’ άνθια εμαραθήκανε και το αηδόνι εθλίβη

η μαυρομάνα που θρηνεί και τα μαλλιά μαδάει

σα νύφη την Ελένη της στην εκκλησιά την πάει.

-Λένη μου, μαυρολένη μου και μαυροθυγατέρα

για πού πααίνεις κόρη μου ετούτη την εσπέρα;

-Γω πάω στον αρρεβώνα μου, γω πάω στον καλό μου

στο σπίτι το νυφιάτικο να στρώσω το προικιό μου

ν΄αλλάξω τ΄άσπρο νυφικό, να στολιστώ στα μαύρα

ψωμί να βγάλω και κρασί σ’ αραχνιασμένη τάβλα,

τα πανεθύρια μου κλειστά κι η πόρτα αμπαρωμένη

ήλιος να μη με ματαϊδεί, στη μαύρη γης χωμένη.                 

     

     

Ιερά Συνουσία – Σοφία Πόταρη

Τα ματόκλαδά σου

Οι βολβοί σου

Οι κόρες σου

H όρασή μου

Τα χείλη σου

Η γλώσσα σου

Τα σάλιο σου

Το φιλί μου

Τα μαλλιά σου

Ο λαιμός σου

Ο κόρφος σου

Η θέρμη μου

Τα χέρια σου

Τα δάχτυλά σου

Τα νύχια σου

Το χάδι μου

Το στήθος σου

Οι ρώγες σου

Το ρίγος σου

Η έκστασή μου 

Η κοιλιά σου

Το εφήβαιο

Τα λαγόνια σου

Η πλήρωσή μου

Τα πόδια σου

Η ρίζα σου

Το περπάτημά σου

Το λίκνισμά μου

Οι φλέβες σου

Οι ιστοί σου

Το αίμα σου

Το πυρ μου

Ποθητή αγάπη

Η μυσταγωγία σου
Η ποίησή μου

Ο λαιμός σου – Σοφία Πόταρη

Τόσο πολύ μου λείπεις ανθισμένη μυγδαλίτσα μου, τόσο βαθιά

Που τη γλυκά παρήγορη δεν νιώθω για να πω τη διαφορά

Ανάμεσα στο τώρα και στο χθες, που αθόρυβα έχει περάσει

Σκιά και φως στα μάτια μου μπροστά, ανακατωμένο χρώμα

Γλυκιά μου εσύ, ανθισμένη, σαγηνευτική μου άνοιξη, ερωτική

Ζηλεύω νιώθοντας το θαλερό σου μίσχο το ζεστό, τον απαλό

Που όλοι οι χυμοί, γλυκείς και ζείδωροι, κυλούν εκεί ζεματιστοί

Ολόγλυκια αμβροσία, στους δροσερούς του σώματος ροδώνες

Τα χείλη μου τα δυο μόνο γι’ αυτόν το μίσχο υπάρχουν, το ζεστό

Που ευωδιάζει κήπο μυστικό, κι υπόσχεται λουλούδι σπάνιο

Στον ακριβό σου το λαιμό το μυρωμένο κρέμασ’ εμέ στολίδι του

Καθρέφτης του περίκαλος να λάμπω, όμορφη μες στην ομορφιά

Ω! πόσο αχόρταγα το θέλω πάνω του για να κολλήσω αξέχωρα

Της ζήσης μου τη λαίμαργη προσήλωση, τη φοβερή λαχτάρα

Για της γλυπτής σου ομορφιάς τη γεύση, το άρωμα, το κύμα

Τη μέθη και το φως, σαν στεφανώνεσαι του ήλιου τη φωτιά!

Και δεν το θέλω για να ζω αλλιώς, παρά μονάχα μ’ απληστία γεμάτη

Για το γλυκό σπασμό της τρυφερής σου φλέβας, της μικρής

Που μεθυσμένη πάλλεται, κρυμμένη στην ακρούλα εκεί

Τη μυστική και την αθέατη του αγγελικού λαιμού σου

Painting, “Tristan and Isolde”

by Antoon van Welie (Dutch, 1866–1956)

Άδωνις - Σοφία Πόταρη

Τα ωραία μάτια και τα χείλη

ή το στήθος κι ο λαιμός σου

γλυκό με ποτίζουνε αφιόνι;

ή των φιλιών σου το πηγμένο μέλι;

μα όχι!

είναι η ευωδιά σου!

η ευωδιά σου είναι

που γεύση αποστάζεται 
στων βλεφαρίδων σου τους καταρράxτες

Painting, “The Awakening of Adonis”
by John William Waterhouse